«Раньше в таких стульях золотые монеты прятали». Уникальный музей в белорусской деревне: сюда даже водитель лунохода приезжал

16.09.2019 - 10:29

Леонид Гапанович, коллекционер:
Платок, которому не менее 150 лет. Раньше в таких стульях золотые монеты прятали.

В музее у Леонида Гапановича разбегаются глаза. Буквально за час здесь можно совершить турне по разным эпохам. Соткать полотно на кроснах, послушать Вертинского и даже ощутить дух стахановцев не без чувства юмора. 1.000 раритетов уютно разместились в деревне Безверховичи. Все с родной Случчины.

Леонид Гапанович:
Я все время что-то собирал, коллекционировал. Сделал ремонт на веранде и мне говорят: «О, мини-музей». Тут я задался целью. Много кто помог, спасибо большое коллекционеру Бойко Владимиру Владимировичу!

В сенцах ярко представлен быт крестьян XVIII-XX веков. Посреди маслобоек и чугунных утюгов можно найти немало эксклюзива!

Анна Гапанович, местный житель:
Меня больше всего удивила деревянная коляска, я ее никогда не видела! Я думаю, она всех удивила.

Самый старый экспонат – вот эта Богородица.

Самый дорогой сердцу дедовский уголок. За 5 лет у дяди Лени побывало больше 1000 гостей!

Леонид Гапанович:
У меня был водитель советского лунохода.

У харизматичного подполковника все четко! Старшее поколение ностальгирует, молодежь развлекается, дети примеряют фуражки и береты.

Леонид Гапанович:
Есть здесь и музыкальный уголок. Началось все с того, что две трубы хотели сдать на металл, а я их вовремя забрал.

Этим летом Леонид Александрович снова порадовал своих земляков и открыл библиотеку. От Гоголя до Лондона. От мистики до приключений. На полках сейчас 2.300 книг и еще полтысячи в багажнике. На летних каникулах здесь выстраиваются в очередь!

Татьяна Есьман, местный житель:
Тема сочинения была в школе и старшая внучка написала, что посещала библиотеку. Наш библиотекарь то печеньем, то конфетами угощает постоянно. Это у них хороший стимул.

Хозяюшки разбирают женские журналы с рецептами, призывники – военную прессу. К слову, библиотеку Леонид Гапанович назвал в честь внучки Софии, а самобытный музей – в честь внучки Елизаветы.

Анастасия Макеева, корреспондент:
Пожалуй, это единственная библиотека в стране, в которой не ведут записи и нет формуляров, а если книга очень понравилась, можно воспользоваться правилами кроссбукинга: забрать себе, обменяв на какую-нибудь из своих.

Сохранять прошлое, думать о будущем и, конечно, расширять коллекцию.

Леонид Гапанович:
Мне приятно то, что люди приходят, спасибо говорят даже, а больше мне ничего не надо.

Loading...


Вырошчваў баравікі і жыў побач з дзвумя Лысымі гарамі. Цікавыя факты пра Францішка Багушэвіча



Салідны адвакат, глыбокі журналіст, змагар за нацыянальнае адраджэнне. Усё гэта Францішак Багушэвіч, ён жа Мацей Бурачок.

Таццяна Ушылава, вядучы метадыст Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры:
«Дудка беларуская» пачынаецца са звароту да нас, нават у XXI стагоддзі: «Не пакідайце мовы нашай, беларускай, каб не ўмерлі». Ён кажа,што на старабеларускай мове былі напісаныя старадаўнія кнігі. Магчыма,ён узгадвае пра статуты ВКЛ. Таму, безумоўна, калі чалавек адукаваны, ён разумее, што гэта не мужыцкая мова.  

Родную  мову паэт называў «адзеннем для душы»! Такую пазіцыю зусім не падзяляла шляхетная  сям'я, якая з часоў ВКЛ займала высокія пасады.  

Таццяна Ушылава:
Сям'я магла называць не вельмі прыгожым словам,магчыма, свайго бацьку – халапаманам. Таму што яны не разумелі, чаму бацька размаўляе з простымі людзьмі.

Прычым, інтарэсы мужыкоў абараняў бясплатна! Нават, калi ў сям’і не хапала грошай. Часам, перасаджваўся на лаву падсудных, каб падтрымаць сваіх. Сілы быць вышэй за грамадства надавалі родныя Кушляны. Яшчэ ў 1749 годзе прапрадзед  Антось  купіў тут дом, пра які сёння нагадвае толькі падмурак.

Алена Бобіна, метадыст па ахове гісторыка-культурнай спадчыны ДУК «Смаргонскі раённы цэнтр культуры»:
Сядзіба беларускага паэта такая, якой мы бачым яе сёння, была пабудавана ў 1896 годзе пад кіраўніцтвам самаго паэта. І ўвасабляла сабой такі погляд Францішка на тое, як павінен выглядаць дом вясковага інтэлігента. У 1990 годзе тут была адкрыта музейная экспазіцыя.

Тут бегалі маленькія ножкі Францішка. Прайшло яго юнацтва. А потым была Віленская гімназія, паўстанне 1863-га і, як вынік, 20 гадоў далёка ад Радзімы. Юрыдычную адукацыю юнак атрымаў у Нежынскім ліцэі і да амністыі Аляксандра ІІІ працаваў судовым следчым ва Украіне і ў Вільні.

Таццяна Ушылава:
Калі б не Францішак Багушэвіч, невядома, з'явіліся б Янка Купала і Якуб Колас. Таму што менавіта ён у XIX стагоддзі, нягледзячы на ​​щсе тыя акаличнасци, на забарону беларускай мовы, робіць і пры жыцці выпускае першы зборнік «Дудка беларуская», потым «Смык беларускі» і сваю прозу «Тралялёначку». астатнія тры выйшлі пасля яго смерці

Нацыянальнага героя памятае гэты магутны вяз. Ужо ў сталым узросце Францішак Багушэвіч пачынае працу над слоўнікам беларускай мовы. Новыя слоўцы запісваў на паперках і складаў у скрыню! Шкада, каштоўны матэрыял не захаваў час. Затое Цётка выдала «Скрыпачку беларускую  Мацея Бурачка».

Таццяна Ушылава:
Кожны знойдзе нешта для сябе. Гэта і сатырычнае, дзе чорт не зможа там бабу, пашле, напрыклад. То бок Францішак Багушэвіч – гэта не толькі пра салян. Гэта, сапраўды, паўнавартасны пісьменнік Беларусі.

Паэт быў вельмі гаспадарілівы. На 300 гектарах была свая пасека, ён нават вырошчваў баравікі. Для сваіх сельскіх сяброў Багушэвіч нават рабіў сахі і сустракаў іх у сядзібе ў простай свiтцы.

Любiў лес, паляванне і больш за ўсё – Кушляны. У гэтым кутку смаргонскай зямлі асаблiва адчуваецца сувязь з продкамі і спакойна на душы.

Аляксандр Жамойцiн, загадчык музея-сядзiбы Францішка Багушэвіча «Кушляны»:
На адлегласці трох кіламетраў дзве Лысыя гары. Месцы, якія на славянскіх землях вызначаюцца, як месцы сілы і як першабытныя храмы. Значэнне творчасці Багушэвіча, какбеларуская культура, беларускае слова стала праўдай для ўсіх астатніх людзей на свеце.