«Для меня она – большая родина. Это наши истоки, это наша энергия». Как Николай Мартынов помогает родному городу Дубровно

31.12.2019 - 13:57

Минувший, уходящий и будущий годы проходят в Беларуси под знаком малой родины, напомнили в фильме «Наш 2019-ый». А это повод не только вспомнить, когда деревья были большими, но и поддержать ту землю, где появился на свет.

Дубровно – город на севере Беларуси, по обе стороны Днепра. Небольшой, но с богатой и древней историей.

Николай Мартынов, директор предприятия:
Решили создать музей. Музея в городе Дубровно, вообще, не было. Но он – один из древнейших городов, поэтому я считаю, что место музею здесь должно быть.

О своей малой родине Николай Мартынов может рассказывать бесконечно... Бесконечно тепло и искренне. В этом городе он родился и вырос, в своё время покинул его. Но даже став большим человеком в бизнесе, не забыл о своей малой родине.

Женщина:
Здравствуйте, спасибо, что заехали. Всё сохраняем, стараемся не растерять всё, что вы нам помогли создать. И работаем, приумножаем. Вот сейчас у нас новая выставка приехала.

 

Николай Мартынов:
Это важно, что мы и историю, и современность, и поддержать  наших художников. Я думаю, это важно для города Дубровно и, в целом, для республики.

В этом музее много личных экспонатов, которые вызывают самые тёплые воспоминания.

Николай Мартынов:
Печки были гораздо больше. У нас вся семья – 5 человек, протопить это всё, а на ней тепло до утра было. И всё готовили, и обогревала, и спали. Если простыл, на печке переспал и всё снимает.

Николай Мартынов:
Для развития и поддержания здоровья открыли с моим участием тренажёрную площадку, площадка многофункциональная: мини-футбол, волейбол, баскетбол, искусственное покрытие.

О таком в своём детстве Николай Мартынов даже не мечтал. Но зато сейчас осуществил мечты многих.

 

Помогать Дубровно для него легко. Он знает всё, что нужно этой земле. Но в ответ получает ещё больше.

Николай Мартынов:
Хотелось, чтобы дети, которые здесь живут, получали все те же блага, что и в городе большом. Музей, который смотрели – я считаю, что мы должны помнить наше прошлое, и это будет наше будущее. Поэтому малая родина для меня она – большая родина. Это наши истоки, это наша энергия. 

Люди в материале: Николай Мартынов
Loading...


«Ззаду робіцца коўшык – выямка. Туды і цукерак, і семак можна насыпаць». Чым уникальна адзенне жанчын у вёсцы Неглюбка



Неглюбскі строй – космас традыцыйнага жыцця. Гэта асобная дзяржава са сваім дрэс-кодам. Калісьці яна ўваходзіла ў Чарнігаўскую губерню. Адтуль культурны код – чорны колер – сімвал чарназёму і ўрадлівасці.

Таццяна Суглоб, кіраўнік гуртка па ткацтву «Ніток»:
Расказвалі старыя людзі, што да нас высылалі прыгожых манашак, таму ў нас і строй прыгожы, і жанчыны ў нас прыгожыя.

Па касцюму можна было даведацца аб статусе дзяўчыны, замужам ці ў актыўных пошуках. Усё ў нашых продкаў мела свой сэнс.

Дзеці бегалі ў постаўках. Прычым, ніжнюю частку матуля шыла са сваей старой кашулі, каб перадаць малышам часцінку сябе. У падлеткаў з'яўляліся калышкі. Спераду і ззаду вешалі такія фартушкі. Ну, а калі дзяўчына, прыйшла на вечарыну ў паневе – значыць шукае жаніха.

Пётр Цалко, дырэктар ДУК «Веткаўскі музей стараверства і беларускіх традыцый імя Ф. Г. Шклярава»:
Ззаду робіцца коўшык – выямка альбо хвосцік. Туды і цукерак, і семак можна насыпаць, і нават ключы ад хаты пакласці і гэта як бы была дадатковая кішэня.

Дарэчы, Неглюбка – адзіная вёска ў Беларусі, у якой насілі паневу. Вянкоў у прыгажунь не было, яны рабілі па вечарах кубкі і кружыліся ў рознакаляровых стужках.

Людміла Кавалева, кіраўнік аб'яднання ткачых «Кацелачкі»:
Дадаецца таксама пояс, робяцца такія прыгожыя вушкі, каб падтрымліваць стан. Чым шырэйшы пояс, тым багацей дзяўчына, таму што не было нітак. Тры метры быў.

Вышыўка была своеасаблівым пашпартам. Цэльны глухі ромб – знак незамужняй. Ромб з крыжам – аб'яднанне мужчынскага і жаночага пачатку. Так ўпрыгожвалі вясельны строй. Цікава, што ён быў выключна з белай вышыўкай. Гэты колер азначаў сувязь з продкамі і багамі. Нявеста памірала ў дзявочым статусе і больш не вадзіла карагоды. Цяпер яна гаспадыня ў новай сям'і.

Людміла Кавалева:
Калі дзяўчына выходзіла замуж, то ёй завязвалі паневу. Калі ў першы дзень яна была ў кубку, на другі дзень завязвалі ёй хустку.

Горлячка – гэта праўдзіва неглюбскае ўпрыгожванне. Яго плялі з бісеру, расфарбоўка была чырвонай, белай і чорнай.

Жанчын, якія хадзілі без галаўнога ўбору, у Неглюбцы называлі галамысымі. Валасы прыбіралі пад чапец або павойнік. Мясцовыя жанчыны былі маленькімі і нават хавалі пад ім запалкавы карабок, каб дадаць росту. Праўда, такая хітрасць выходзіла ў мінус.

Пётр Цалко:
У калгасе не залічвалі працоўны дзень, калі дзяўчына прыходзіла ў паневе з чубам.

Людміла Кавалева:
На чапец завязвалі абавязкова хустку, гэта больш на свята.

Як толькі жанчына ажаніла малодшага сына, выходзіла на ганаровую пенсію. У гардэробе з'яўлялася чорныя гарсэт і панева, маладыя дзяўчыны насілі ярка-чырвоныя. Галаўны ўбор, як німб, насілі нездарма.

Людміла Кавалева:
Богамаленныя, якія ўжо задумваліся пра іншае жыццё, павязвалі наміткі. Тры метры ткалі такое тонкае палатно.

Дзіўна, але неглюбскі строй быў у жывой традыцыі аж да 80-ых гадоў мінулага стагоддзя. Сёння гісторыю захоўваюць і адраджаюць у веткаўскіх гуртках па ткацтву. А значыць, унікальная скарбніцца застанецца нашчадкам.