Эту башню называют родственницей легендарной Шаболовки. Показываем оригинальную водонапорку

08.10.2019 - 12:27

Кохановскую башню называют родственницей легендарной Шаболовки. У них один отец – Владимир Шухов. С 1929 года с высоты 29 метров она смотрит на железную дорогу. Когда-то эта башня поила приходящие локомотивы. Воды нужно было больше, чем топлива. 

Николай Барышев, председатель Кохановского сельского совета:
В подвальном помещении стоит насос, и с реки Соколянка вода подавалась в эту башню.

Место выбрали неспроста. Через 25 км от Орши паровозы уже были опустошены. Оригинальная водонапорка исправно служила до 70-х годов, пока по рельсам не шагнул прогресс.

Юрий Тарасенко, местный житель:
Когда паровозов не стало, здесь подключили водоснабжение к домам, а потом убрали бак. Сейчас она стоит пустая.

И хоть Шуховскую башню отправили на пенсию, в свои 90 она чувствует себя отлично. Свой гиперболоид известный архитектор спроектировал на совесть. Металлическая паутина оказалась прочной и фантастически красивой!

Николай Барышев:
Качественно и хорошо сделано, никаких сварочных швов, все на заклепках, все рассчитано, это возводилось только при помощи лебедок и говорят, что сюда сам Шухов приезжал и наблюдал за этим строительством.

Ирина Пикулик, директор ГУ «Толочинский историко-краеведческий музей»:
Он в 1899 году запатентовал эту технологию. Емкость с водой есть очень тяжелая и если брать еще каменную башню, то основа разрушается быстро. 

Ноу-хау высоко оценили. Ажурная сетка постепенно окутала Советский Союз. В Беларуси было 4 водонапорных башни, но сохранились только 2. Еще один раритет инженерной мысли скучает в Борисове. А вообще их всего 11, поэтому неудивительно, что к 90-летнему юбилею эксклюзив включили в список историко-культурных ценностей.

Леонид Тимашков, местный житель:
Во время ВОВ ее хотели уничтожить. В 1941 году наши отступающие войска, затем в 1943 самолетом бомбили и в 1944, когда немцы отступали. Все докладывали, что башня уничтожена, но она до сих пор существует.

Леонид Тимашков не раз покорял башню в детстве. Он, как и все местные жители, бережно относится к истории и в «оба» следит за порядком.

Людмиле Матюк повезло больше всех. За углом почти Париж. 8 лет назад она приехала в этот дом и узнала от местных, что здесь во время войны у немцев была кухня.

Забирались на эту башню?

Людмила Матюк, местный житель:
О, нет, нельзя! На самом деле там ступеньки, ветхие, но тем не менее лезут и все фоткаются. И люди из России, и наши приезжают.

Кстати, Кохановский край еще и родина Михаила Савицкого. Здесь есть на что посмотреть и чему удивиться.

Loading...


Вырошчваў баравікі і жыў побач з дзвумя Лысымі гарамі. Цікавыя факты пра Францішка Багушэвіча



Салідны адвакат, глыбокі журналіст, змагар за нацыянальнае адраджэнне. Усё гэта Францішак Багушэвіч, ён жа Мацей Бурачок.

Таццяна Ушылава, вядучы метадыст Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры:
«Дудка беларуская» пачынаецца са звароту да нас, нават у XXI стагоддзі: «Не пакідайце мовы нашай, беларускай, каб не ўмерлі». Ён кажа,што на старабеларускай мове былі напісаныя старадаўнія кнігі. Магчыма,ён узгадвае пра статуты ВКЛ. Таму, безумоўна, калі чалавек адукаваны, ён разумее, што гэта не мужыцкая мова.  

Родную  мову паэт называў «адзеннем для душы»! Такую пазіцыю зусім не падзяляла шляхетная  сям'я, якая з часоў ВКЛ займала высокія пасады.  

Таццяна Ушылава:
Сям'я магла называць не вельмі прыгожым словам,магчыма, свайго бацьку – халапаманам. Таму што яны не разумелі, чаму бацька размаўляе з простымі людзьмі.

Прычым, інтарэсы мужыкоў абараняў бясплатна! Нават, калi ў сям’і не хапала грошай. Часам, перасаджваўся на лаву падсудных, каб падтрымаць сваіх. Сілы быць вышэй за грамадства надавалі родныя Кушляны. Яшчэ ў 1749 годзе прапрадзед  Антось  купіў тут дом, пра які сёння нагадвае толькі падмурак.

Алена Бобіна, метадыст па ахове гісторыка-культурнай спадчыны ДУК «Смаргонскі раённы цэнтр культуры»:
Сядзіба беларускага паэта такая, якой мы бачым яе сёння, была пабудавана ў 1896 годзе пад кіраўніцтвам самаго паэта. І ўвасабляла сабой такі погляд Францішка на тое, як павінен выглядаць дом вясковага інтэлігента. У 1990 годзе тут была адкрыта музейная экспазіцыя.

Тут бегалі маленькія ножкі Францішка. Прайшло яго юнацтва. А потым была Віленская гімназія, паўстанне 1863-га і, як вынік, 20 гадоў далёка ад Радзімы. Юрыдычную адукацыю юнак атрымаў у Нежынскім ліцэі і да амністыі Аляксандра ІІІ працаваў судовым следчым ва Украіне і ў Вільні.

Таццяна Ушылава:
Калі б не Францішак Багушэвіч, невядома, з'явіліся б Янка Купала і Якуб Колас. Таму што менавіта ён у XIX стагоддзі, нягледзячы на ​​щсе тыя акаличнасци, на забарону беларускай мовы, робіць і пры жыцці выпускае першы зборнік «Дудка беларуская», потым «Смык беларускі» і сваю прозу «Тралялёначку». астатнія тры выйшлі пасля яго смерці

Нацыянальнага героя памятае гэты магутны вяз. Ужо ў сталым узросце Францішак Багушэвіч пачынае працу над слоўнікам беларускай мовы. Новыя слоўцы запісваў на паперках і складаў у скрыню! Шкада, каштоўны матэрыял не захаваў час. Затое Цётка выдала «Скрыпачку беларускую  Мацея Бурачка».

Таццяна Ушылава:
Кожны знойдзе нешта для сябе. Гэта і сатырычнае, дзе чорт не зможа там бабу, пашле, напрыклад. То бок Францішак Багушэвіч – гэта не толькі пра салян. Гэта, сапраўды, паўнавартасны пісьменнік Беларусі.

Паэт быў вельмі гаспадарілівы. На 300 гектарах была свая пасека, ён нават вырошчваў баравікі. Для сваіх сельскіх сяброў Багушэвіч нават рабіў сахі і сустракаў іх у сядзібе ў простай свiтцы.

Любiў лес, паляванне і больш за ўсё – Кушляны. У гэтым кутку смаргонскай зямлі асаблiва адчуваецца сувязь з продкамі і спакойна на душы.

Аляксандр Жамойцiн, загадчык музея-сядзiбы Францішка Багушэвіча «Кушляны»:
На адлегласці трох кіламетраў дзве Лысыя гары. Месцы, якія на славянскіх землях вызначаюцца, як месцы сілы і як першабытныя храмы. Значэнне творчасці Багушэвіча, какбеларуская культура, беларускае слова стала праўдай для ўсіх астатніх людзей на свеце.