Летапісец двух эпох: па старонках жыцця беларускага класіка Івана Шамякіна

04.11.2016 - 13:22

Ён аддана служыў беларускай літаратуры больш за шэсцьдзесят гадоў і стаў адным з нешматлікіх пісьменнікаў, якога з павагай называлі «жывым класікам». Сёння ўспамінаем выдатнага «майстра сюжэтаў» – Івана Пятровіча Шамякіна.

Яго біяграфія – нібы асобная кніга, гартаючы старонкі якой, раз-пораз натыкаешся на неверагодна цікавыя факты. Іван Пятровіч нарадзіўся ў невялікай вёсцы Карма, што ў Гомельскай вобласці. Рана застаўся без бацькоў. І ўжо ў свае дваццаць гадоў прачуў ўвесь жах вайны на палях бітвы. Так, ён прайшоў ад Мурманска да Берліна. І ўжо тут, у Германіі, ад рукі ён  напісаў сваю першую аповесць «Помста», якую ў 49 годзе апублікавалі ў Мінску.

Гэтымі ручкамі былі напісаны дзясяткі твораў, якія ў савецкія гады сталі сапраўднымі бестселерамі. «Сэрца на далоні», «Глыбокая плынь», «Гандлярка і паэт», «Трывожнае шчасце» – гісторыі, у якіх Іван Шамякін з неверагодным майстэрствам сплёў лёсы беларусаў.

За кнігу «Глыбокая плынь» ужо ў 1951 годзе Іван Шамякін атрымаў Сталінскую прэмію. З асаблівай цікавасцю і трапятаннем да першага рамана пісьменніка ставяцца і сёння. Так, практычна 10 гадоў таму па ім быў зняты аднайменны фільм.

Іван Шамякін напісаў 130 кніг. У іх ліку і знакамітыя аповесці «Непаўторная вясна» і «Слаўся, Марыя». Народны пісьменнік прысвяціў іх галоўнай гераіні ў яго жыцці – жонцы, Марыі Філатоўне. З ёй ён пазнаёміўся яшчэ ў 5 класе. За год да пачатку вайны яны ажаніліся. І ўжо ў 41 годзе яна нарадзіла яму першую дачка, праўда, убачыў ён яе толькі пасля вайны.

Гартаючы сямейны альбом Івана Шамякіна нескладана заўважыць, што пісьменнік да ўсяго іншага валодаў добрым густам. Любімы элемент яго гардэроба – гальштук. Іх у Івана Паўлавіча было больш за сотню.

Ды што і казаць, пасада заўсёды абавязвала Іван Паўлавіча апранацца з іголачкі. Дзякуючы таленту і працавітасці  ён пабудаваў бліскучую кар'еру: ад вясковага настаўніка да старшыні Вярхоўнага Савета БССР. Яшчэ пры жыцці крытыкі празвалі яго летапісцам двух эпох – савецкай і постсавецкай. А таму і сёння мы працягваем зачытвацца яго дзіўнымі творамі.

Люди в материале: Лідзія Шагойка
Loading...


Президент Беларуси: не хотелось бы, чтобы будущий Год науки прошел так, как прошел Год культуры



Новости Беларуси. В нашей стране одно из приоритетных направлений государственной политики – культура и искусство. Не случайно, 2016 год в Беларуси прошел под знаком этой сферы. Планировалось, что в профильный год порадует значительными достижениями и успехами. Но прорыва, констатировал Президент, не получилось, сообщили в программе «Новости 24 часа» на СТВ.

Юлия Бешанова, СТВ:
2016 год прошел под знаком культуры. Как вы считаете, удалось ли в этой сфере достичь тех целей, которые ставили?

Александр Лукашенко, Президент Республики Беларусь:
Не хотелось бы, чтобы будущий Год науки прошел так, как прошел Год культуры. Если мы объявляем Годом культуры, допустим, какой-то год, что мы хотим, что мы имеем в виду? Мы хотели бы, чтобы в это время в этой отрасли были какие-то достижения, открытия. Что-то великое совершилось в этой сфере. Вы что-нибудь помните из ушедшего года что-то в области культуры великое, что мы свершили? Я не помню. Может быть, я был отвлечен слишком, может быть, я занимался больше другими проблемами, но выдающего ничего вспомнить не могу. Для культуры это был обычный год.