«Магутны кладзеж усяго нашага сучаснага мастацтва Беларусі». Незвычайная выстава арыгінальных работ праходзіць у Мінску

01.12.2020 - 12:43

19 лiстапада Палац Мастацтва адчынiў свае дзверы для арт-фестываля. Цэнтр сталiцы стаў асноўнай прасторай праекта Беларускага саюзу мастакоў, рэспублiканскай мастацкай галерэi i цэнтра выяўленчага i медыя-мастацтва «Новая культурная iнiцыятыва». Фестываль аб'яднаў шэсць выставачных пляцовак Мiнска ў розных частках горада i на месяц пераўтварыў iх у адну яскравую галерэю. Якія арыгінальныя работы можна ўбачыць на выставе, паказалі ў праграме «Минск и минчане» на СТВ.

Глеб Отчык, старшыня Беларускага саюза мастакоў:
Толькі ў гэтай зале ў нашым палацы больш за 300 твораў, а ўвогуле больш за 500 твораў – гэта будзе агульная колькасць, таму што ў нас яшчэ адчыняюцца дзве пляцоўкі – гэта галерэя Шчамялёва і Нацыянальная бібліятэка.

Сёння вы тут можаце ўбачыць сапраўды незвычайны падыход. Тут ёсць розныя мастакі, ёсць розныя ўзроставыя катэгорыі: і народныя мастакі, і моладзь, і сучасныя тэхнікі выканання твораў. Сёння ў нас вось такі магутны кладзеж усяго нашага сучаснага мастацтва Беларусі.

У апошнія тры гады мы развіваем нашы абласныя гарады – гэта Гародня, Віцебск, Гомель. І лепшыя працы гэтай выставы мы плануем экспанаваць у канцы года ў Гародне ў замкавым комплексе.

Фестываль мастацтваў праводзіцца ўжо ў трэці раз. Мiнчане i госцi сталiцы пазнаёмяцца з творчасцю лепшых беларускiх аўтараў, а запрошанае журы вызначыць лепшыя творы ў намiнацыях «Жывапiс», «Графiка» i «Скульптура».

Наталля Шаранговіч, мастацтвазнаўца:
Выстава вельмі асаблівая тым, што тут мы можам убачыць пэўныя тэндэнцыі сучаснага мастацтва, якія выявіліся ў нашым творчым асяродку, можа нават за апошні год. І калі мы параўнаем падобныя выставачныя праекты мінулыя і пазамінулыя, то мы заўважым, што ў гэтых работах больш афарбаванасці.

Вось здаецца час складаны, час цяжкі – зачыненыя межы, мы мала размаўляем з нашымі творчымі калегамі з-за мяжы, шмат людзей хварэе, здаецца, што вельмі складаная сітуацыя, але тым не менш мастакі на яе адгукаюцца зусім інакш. Калі вы пабачыце, тут шмат чырвонага, шмат сіняга. Здаецца, што мастацтва зазіхацела нейкімі фарбамі, нечакана абсалютна для ўсёй нашай творчай супольнасці.

Мне здаецца, што тыя гледачы, якія сёння прыйдуць на гэтую выставу, яны адчуюць агульны настрой. Нездарма мы гэтую выставу назвалі «Vivat Vita» жыве жывое мастацтва. Сёння той час, калі павінна быць жывое грамадства, жывыя людзі і жывое мастацтва. І вось гэта адчуванне жыцця, будучыні гэтага жыцця, я думаю, што мы вельмі добра ўбачым у экспазіцыі.

Для мастакоў такая выстава – сапраўднае свята, вынiк напружанай творчай працы. Такiя экспазiцыi дазваляюць убачыць, якiя пытаннi вырашаюць сучасныя мастакi падчас сваiх творчых эксперыментаў.

Наталля Шаранговіч:
Перад намі работа маладой, але ўжо досыць вядомай у Беларусі мастачкі – Алесі Скарабагатай. Гэта вельмі яскравы прыклад такога накірунку ў беларускім мастацтве, я б яго назвала так: новы беларускі рэалізм. Безумоўна мы бачым, што тут шмат традыцый, шмат рэалістычных рысаў у мастацтве, але мы бачым, што гэта больш відаць нават ужо на мяжы фотарэалізма.

Перад намі работа аднаго з вельмі вядомых беларускіх мастакоў – Анатоль Кузняцоў – заслужаны дзеяч мастацтва Рэспублікі Беларусь. Калі, напрыклад, яшчэ гадоў 20 таму такія работы маглі магчыма ў кагосьці выклікаць пытанні, то сёння – гэта адзін з папулярных накірункаў развіцця ў жывапісу Беларусі.

Я думаю, што гэта невыпадкова, калі мы згадаем пра тое, што ўсё ж такі школа, якая існавала ў Віцебску ў свой час, школа, якая была закладзена тут Казімірам Малевічам і Маркам Шагалам, канешне, павінна была нейкім чынам рэалізавацца ў творчасці нашых мастакоў.

Для самых уважлівых гледачоў гэта ўнiкальная магчымасць не толькi ў адным месцы пазнаёмiцца з лепшымi i найбольш арыгiнальными творамi, але i паспрабаваць прааналiзаваць тое, што зараз хвалюе беларускiх тварцоў i грамадства.

Loading...


«Уникальные формы и улыбающийся чайник». Вот что можно увидеть на выставке белорусского фарфора



«Простые вещи. Чайники». В Национальном историческом музее Республики Беларусь прошла необычная выставка фарфора. Чайник  один из традиционных и популярных видов посуды, которая есть в каждом доме, является символом не только душевного общения, но и специальных чайных церемоний, рассказали в программе «Минск и минчане» на СТВ.

Евгения Есько, младший научный сотрудник Национального исторического музея:
Чайники, которые вы можете здесь увидеть, представлены впервые, это образцы, которые были допущены художественным советом к производству.

Вашему вниманию – паспорт одного из первых чайников. Сервиз называется «Одуванчик», или «Б1» (по первой букве фамилии автора, придумавшего изделие). Как менялись формы и способы украшения фарфора под влиянием времени, моды и стилей – все это можно проследить в экспозиции.

Евгения Есько:
В декоре первых чайников использовалось определенное количество цветов. Прежде всего, это был красный, черный, коричневый, серый. Особый интерес вызывают эти два чайника, у которых вы можете заметить небольшое отверстие сбоку, которое предназначено для нагревателя.

После закрытия Минского фарфорового завода в конце 2000-х большая коллекция из 10 000 фарфоровых изделий «перекочевала» из заводского музея в Национальный исторический.

Евгения Есько:
За время работы Минского фарфорового завода были созданы уникальные формы, в том числе и улыбающийся чайник, автор чайника – Литвиненко. Также художница создала уникальный сервиз «Прибрежный пейзаж», здесь вы можете видеть красивую цветовую гамму, сочетание нежно-голубого и серого цвета, цвета льна

Узнается в экспонатах и белорусская природа.

Евгения Есько:
Обратите внимание на форму чайника и сахарницы. Они выполнены в виде такого колокольчика, также можно заметить, что крышки переходят плавно в основное тело чайника и сахарницы. То есть мы даже не видим разницы в этом переходе. Это значит, что мастер идеально продумала пропорции перед обжигом и перед созданием самого чайника.

В «нулевых» появляются новые дизайнерские решения. Есть здесь и ложки, а также щипцы конца 19 – начала 20 веков. А в 1978 году открылся фарфоровый завод в Добруше, который до сих пор радует покупателей широким ассортиментом.

Евгения Есько:
Минский фарфоровый завод и Добрушский фарфоровый завод, конечно, ориентировались на покупателя и создавали уже сервизы, которые мог позволить себе практический каждый житель БССР. Такие чайники были в каждой семье.

Чайная церемония – это целый ритуал, смысл которого не только в наслаждении напитком, но и в создании особой атмосферы. Правда, если раньше подобные мероприятия были доступны только императорским семьям, то теперь душевные посиделки можете организовать и вы. Не забудьте только о главном атрибуте приятного вечера.