На рецептуру ушло полгода бессонных ночей. Француз живет в белорусской деревне и печёт хлеб

24.10.2019 - 11:32

Их разделяют 23 года и объединяют 15 лет. Именно тогда Даниэль Сабо из Авиньона влюбился в белорусскую переводчицу.

Даниэль Сабо, пекарь:
Здесь уже атомы между собой сцепились и что-то сложно объяснить.

Вероника Сабо:
Я крайне мало пользуюсь каким-то макияжем, может это и сыграло свою роль.

Космос унес парочку в Новый Свержень. Даниэль – парень деревенский и не любит городской суеты. Хотя, когда занимался логистикой в транспорте, поколесил по Северной Африке, Вьетнаму, Германии и Бельгии. В Беларуси сменил вектор и стал руководить строительной фирмой.

Даниэль Сабо:
Природа напоминает мою родину, эти сосны, ели. У нас две собаки и к нам прибиваются коты.

Но идиллия начала рушиться, как карточный домик. Сгорел бизнес, умерла мама, накрыли болезни. Депрессия у француза ушла только после рождения Алин. Дочка придала сил и вдохновила открыть новое дело.

Вероника Сабо:
Когда мы только начинали, мешали руками.

На рецептуру ушло полгода бессонных ночей. На переделку заводской столовой и б/у оборудование ушел весь семейный бюджет. К багету и хлебу добавились плетенки и булочки. Работать по 18 часов одним не было сил. Появилась команда. Но хозяин по-прежнему вылетает из пекарни вместе с жаворонками.

Янина Громыко, местный житель:
Вижу: огонь горит, там хлеб пекут. Целую ночь там надо топать и топать.

Ирина Парфимович, местный житель:
Хлеба лучшего нет в нашей округе!

На пикник время остается только на выходных. Такие моменты бесценны.

Вероника Сабо:
У нас готовит больше Даниэль. Спагетти болоньезе, киши он нам делает.

Даниэль Сабо:
Картошка, крем-фреш, блюда из свинины.

И пусть весь мир подождет, пока французы завтракают. 7 пятниц на неделе и 7 дел в обед у них не бывает. Разные менталитеты сгладила женская мудрость. И пока золотой октябрь, планируют пересесть с Микаэлем на велосипеды и отправиться изучать Беларусь. На юг Франции ездили всей семьей.

Даниэль Сабо:
Жалею только о том, что эти 15 лет так быстро пролетели. Еще буду жалеть, если мое дело никто не продолжит.

Пекарь-самоучка шутит, что миллионером на хлебе не станешь. Чем больше растешь, тем больше надо вкладывать. Но открыть точки с горячим хлебом и добавить в будни французского аромата в планах семейной мануфактуры. А еще выйти на Несвиж и столицу!

Янина Громыко:
Ноги болят идти в магазин, а она мне приносит. Люди берут и хвалят!

Loading...


Вырошчваў баравікі і жыў побач з дзвумя Лысымі гарамі. Цікавыя факты пра Францішка Багушэвіча



Салідны адвакат, глыбокі журналіст, змагар за нацыянальнае адраджэнне. Усё гэта Францішак Багушэвіч, ён жа Мацей Бурачок.

Таццяна Ушылава, вядучы метадыст Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры:
«Дудка беларуская» пачынаецца са звароту да нас, нават у XXI стагоддзі: «Не пакідайце мовы нашай, беларускай, каб не ўмерлі». Ён кажа,што на старабеларускай мове былі напісаныя старадаўнія кнігі. Магчыма,ён узгадвае пра статуты ВКЛ. Таму, безумоўна, калі чалавек адукаваны, ён разумее, што гэта не мужыцкая мова.  

Родную  мову паэт называў «адзеннем для душы»! Такую пазіцыю зусім не падзяляла шляхетная  сям'я, якая з часоў ВКЛ займала высокія пасады.  

Таццяна Ушылава:
Сям'я магла называць не вельмі прыгожым словам,магчыма, свайго бацьку – халапаманам. Таму што яны не разумелі, чаму бацька размаўляе з простымі людзьмі.

Прычым, інтарэсы мужыкоў абараняў бясплатна! Нават, калi ў сям’і не хапала грошай. Часам, перасаджваўся на лаву падсудных, каб падтрымаць сваіх. Сілы быць вышэй за грамадства надавалі родныя Кушляны. Яшчэ ў 1749 годзе прапрадзед  Антось  купіў тут дом, пра які сёння нагадвае толькі падмурак.

Алена Бобіна, метадыст па ахове гісторыка-культурнай спадчыны ДУК «Смаргонскі раённы цэнтр культуры»:
Сядзіба беларускага паэта такая, якой мы бачым яе сёння, была пабудавана ў 1896 годзе пад кіраўніцтвам самаго паэта. І ўвасабляла сабой такі погляд Францішка на тое, як павінен выглядаць дом вясковага інтэлігента. У 1990 годзе тут была адкрыта музейная экспазіцыя.

Тут бегалі маленькія ножкі Францішка. Прайшло яго юнацтва. А потым была Віленская гімназія, паўстанне 1863-га і, як вынік, 20 гадоў далёка ад Радзімы. Юрыдычную адукацыю юнак атрымаў у Нежынскім ліцэі і да амністыі Аляксандра ІІІ працаваў судовым следчым ва Украіне і ў Вільні.

Таццяна Ушылава:
Калі б не Францішак Багушэвіч, невядома, з'явіліся б Янка Купала і Якуб Колас. Таму што менавіта ён у XIX стагоддзі, нягледзячы на ​​щсе тыя акаличнасци, на забарону беларускай мовы, робіць і пры жыцці выпускае першы зборнік «Дудка беларуская», потым «Смык беларускі» і сваю прозу «Тралялёначку». астатнія тры выйшлі пасля яго смерці

Нацыянальнага героя памятае гэты магутны вяз. Ужо ў сталым узросце Францішак Багушэвіч пачынае працу над слоўнікам беларускай мовы. Новыя слоўцы запісваў на паперках і складаў у скрыню! Шкада, каштоўны матэрыял не захаваў час. Затое Цётка выдала «Скрыпачку беларускую  Мацея Бурачка».

Таццяна Ушылава:
Кожны знойдзе нешта для сябе. Гэта і сатырычнае, дзе чорт не зможа там бабу, пашле, напрыклад. То бок Францішак Багушэвіч – гэта не толькі пра салян. Гэта, сапраўды, паўнавартасны пісьменнік Беларусі.

Паэт быў вельмі гаспадарілівы. На 300 гектарах была свая пасека, ён нават вырошчваў баравікі. Для сваіх сельскіх сяброў Багушэвіч нават рабіў сахі і сустракаў іх у сядзібе ў простай свiтцы.

Любiў лес, паляванне і больш за ўсё – Кушляны. У гэтым кутку смаргонскай зямлі асаблiва адчуваецца сувязь з продкамі і спакойна на душы.

Аляксандр Жамойцiн, загадчык музея-сядзiбы Францішка Багушэвіча «Кушляны»:
На адлегласці трох кіламетраў дзве Лысыя гары. Месцы, якія на славянскіх землях вызначаюцца, як месцы сілы і як першабытныя храмы. Значэнне творчасці Багушэвіча, какбеларуская культура, беларускае слова стала праўдай для ўсіх астатніх людзей на свеце.