«Барабанщик палочки забыл: разобрали забор, вырезали палочки и так отыграли». Рассказываем об уникальном духовом оркестре из Поречья

10.12.2019 - 10:49

Этот духовой оркестр уже стал настоящим брендом Гродненщины и прославился далеко за пределами Синеокой. А 16 из 40 участников – стипендиаты специального фонда Президента Республики Беларусь по поддержке талантливой молодежи. Пореченского бенда опасаются на международных профессиональных конкурсах и гадают, в чем же секрет успеха.

Валерий Сак, дирижер образцового духового оркестра «Porech`e VIP Band»:
Каждому ученику придумываем упражнения, потому что у нас индивидуальные занятия и одного с другим учеником сравнить очень тяжело. У каждого свое строение губ, дыхание. Это кропотливый долгий труд.

Ярослав Мазюк, стипендиат специального фонда Президента Республики Беларусь по поддержке талантливой молодежи:
Обязательно каждый день без пропусков, потому что за день ты потеряешь то, что ты набрал за неделю.

Татьяна Гайс, директор ГУО «Поречская детская музыкальная школа искусств»:
Надо болеть этой работой, энтузиастом надо быть.

Петр Мазюк, учитель по классу духовых инструментов ГУО «Поречская детская музыкальная школа искусств»:
Это как в армии: один отвечает за всех и все за одного. Если один сыграет не ту ноту – испортишь то, что играют все остальные.

Все началось в 92-м, когда Валерий Николаевич решил создать «Porech’e VIP Band». С тех пор сменились поколения и выросли музыканты. Для ребят нет ничего невозможного. Классика, джаз и даже рэп.

Петр Мазюк:
Программа сложная в оркестре – это тоже развивает музыкальные способности. Наши дети отличаются своей читкой и исполнительским мастерством. С нашей школы они выходят готовыми музыкантами.

Ярослав Мазюк:
Благодаря музыкальной школе, мы много где побывали. С оркестром ездили в Италию. Это были значимые события для нас.

Павел Мазюк, учитель по классу духовых инструментов, стипендиат специального фонда Президента Республики Беларусь по поддержке талантливой молодежи:
В Польше тоже выступали с известной группой.

От репетиций в Поречье всегда громко. Соседи не жалуются – гордятся, младшие берут пример и с нетерпением ждут фестиваль «Фанфары сяброў». Раз в два года в гости к трубачам приезжают коллективы из Германии, Чехии, Польши, Литвы, Латвии, Украины и России.

Татьяна Гайс:
Когда мы идем 9 мая с шествием по агрогородку Поречье или на фестивале «Фанфары сяброў», малыши: «Я тоже хочу в этот оркестр, тоже там буду играть». И дети целенаправленно к нам приходят.

На сцене не обходится без курьезов. А солисты в красном уже собирают поклонниц. На рукавах греет герб родной команды. Кстати, VIP – не что иное, как аббревиатура из имен наставников. Валерия Николавича и Петра Антоновича.

Петр Мазюк:
Мы выступали в Гродно, садимся играть, а барабанщик палочки забыл. А там забор из частокола. Я: «Пойдем». Отдыхающие смотрят, а мы разобрали забор, вырезали палочки и так отыграли.

Сегодня без виртуозов не обходятся праздники на Гродненщине. Музыканты уже собрали богатый урожай наград. Но самое главное для пореченцев – благодарность зрителей. Тогда есть вдохновение творить.

Конечно, не все выпускники окажутся солистами филармонии и джазменами, но о своей малой родине они уже заявили и обязательно передадут любовь новому поколению.

Loading...


Вырошчваў баравікі і жыў побач з дзвумя Лысымі гарамі. Цікавыя факты пра Францішка Багушэвіча



Салідны адвакат, глыбокі журналіст, змагар за нацыянальнае адраджэнне. Усё гэта Францішак Багушэвіч, ён жа Мацей Бурачок.

Таццяна Ушылава, вядучы метадыст Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры:
«Дудка беларуская» пачынаецца са звароту да нас, нават у XXI стагоддзі: «Не пакідайце мовы нашай, беларускай, каб не ўмерлі». Ён кажа,што на старабеларускай мове былі напісаныя старадаўнія кнігі. Магчыма,ён узгадвае пра статуты ВКЛ. Таму, безумоўна, калі чалавек адукаваны, ён разумее, што гэта не мужыцкая мова.  

Родную  мову паэт называў «адзеннем для душы»! Такую пазіцыю зусім не падзяляла шляхетная  сям'я, якая з часоў ВКЛ займала высокія пасады.  

Таццяна Ушылава:
Сям'я магла называць не вельмі прыгожым словам,магчыма, свайго бацьку – халапаманам. Таму што яны не разумелі, чаму бацька размаўляе з простымі людзьмі.

Прычым, інтарэсы мужыкоў абараняў бясплатна! Нават, калi ў сям’і не хапала грошай. Часам, перасаджваўся на лаву падсудных, каб падтрымаць сваіх. Сілы быць вышэй за грамадства надавалі родныя Кушляны. Яшчэ ў 1749 годзе прапрадзед  Антось  купіў тут дом, пра які сёння нагадвае толькі падмурак.

Алена Бобіна, метадыст па ахове гісторыка-культурнай спадчыны ДУК «Смаргонскі раённы цэнтр культуры»:
Сядзіба беларускага паэта такая, якой мы бачым яе сёння, была пабудавана ў 1896 годзе пад кіраўніцтвам самаго паэта. І ўвасабляла сабой такі погляд Францішка на тое, як павінен выглядаць дом вясковага інтэлігента. У 1990 годзе тут была адкрыта музейная экспазіцыя.

Тут бегалі маленькія ножкі Францішка. Прайшло яго юнацтва. А потым была Віленская гімназія, паўстанне 1863-га і, як вынік, 20 гадоў далёка ад Радзімы. Юрыдычную адукацыю юнак атрымаў у Нежынскім ліцэі і да амністыі Аляксандра ІІІ працаваў судовым следчым ва Украіне і ў Вільні.

Таццяна Ушылава:
Калі б не Францішак Багушэвіч, невядома, з'явіліся б Янка Купала і Якуб Колас. Таму што менавіта ён у XIX стагоддзі, нягледзячы на ​​щсе тыя акаличнасци, на забарону беларускай мовы, робіць і пры жыцці выпускае першы зборнік «Дудка беларуская», потым «Смык беларускі» і сваю прозу «Тралялёначку». астатнія тры выйшлі пасля яго смерці

Нацыянальнага героя памятае гэты магутны вяз. Ужо ў сталым узросце Францішак Багушэвіч пачынае працу над слоўнікам беларускай мовы. Новыя слоўцы запісваў на паперках і складаў у скрыню! Шкада, каштоўны матэрыял не захаваў час. Затое Цётка выдала «Скрыпачку беларускую  Мацея Бурачка».

Таццяна Ушылава:
Кожны знойдзе нешта для сябе. Гэта і сатырычнае, дзе чорт не зможа там бабу, пашле, напрыклад. То бок Францішак Багушэвіч – гэта не толькі пра салян. Гэта, сапраўды, паўнавартасны пісьменнік Беларусі.

Паэт быў вельмі гаспадарілівы. На 300 гектарах была свая пасека, ён нават вырошчваў баравікі. Для сваіх сельскіх сяброў Багушэвіч нават рабіў сахі і сустракаў іх у сядзібе ў простай свiтцы.

Любiў лес, паляванне і больш за ўсё – Кушляны. У гэтым кутку смаргонскай зямлі асаблiва адчуваецца сувязь з продкамі і спакойна на душы.

Аляксандр Жамойцiн, загадчык музея-сядзiбы Францішка Багушэвіча «Кушляны»:
На адлегласці трох кіламетраў дзве Лысыя гары. Месцы, якія на славянскіх землях вызначаюцца, як месцы сілы і як першабытныя храмы. Значэнне творчасці Багушэвіча, какбеларуская культура, беларускае слова стала праўдай для ўсіх астатніх людзей на свеце.