«Родина моих детей»: рассказываем про витебчанина, который переехал в маленькую деревушку и написал о ней книги

31.05.2019 - 19:57

Новости Беларуси. Малая родина жены и двух дочек стала увлечением всей жизни коренного витебчанина, сообщили в программе Новости «24 часа» на СТВ.

Константин Скородихин не просто перебрался с семьей из города в деревню. Он поднял тысячи архивных документов, перелистал десятки энциклопедий. В итоге за собственные деньги издал две книги об истории небольшой деревеньки под Витебском. Этот уголок Беларуси стал и его второй малой родиной. Об авторе необычной «деревенской биографии» – корреспондент Анастасия Аласания.

Он изучил историю своей семьи, забравшись на несколько сотен лет назад. По крупицам накапливал знания, перебирал архивы и перелопатил интернет. Когда белых пятен в летописи своего рода стало меньше, переключился на семью жены.

Константин Скородихин, житель деревни Поляи:
Данный плуг остался от дедушки Иосифа Евгеньевича. Он на нем здесь работал, обрабатывал землю. Колеса от телеги, на которой он ездил. Сделали такой маленький музейчик возле дома.

Собственно, Иосиф Пржевальский и построил этот дом в послевоенные годы. Позже сюда из Витебска перебрались Скородихины. Константин тогда так углубился в историю не только семьи, но и деревни, что и не заметил, как сам стал ее частью.

Константин Скородихин:
Почему стали родиной Поляи? Потому что это родина моих детей. Мне интересно, какие люди у нас жили, кто сейчас из людей живет. Поэтому попытался в книжке. Много жители деревни помогали. Вот фотография – можно сказать, первая фотография детей 1940 года.

За 10 лет он написал две книги деревенской «биографии». Все – на основании фактов, архивных документов или воспоминаний старожилов. Например, что до войны здесь были 63 хаты и 284 жителя. И когда деревню спалили немцы, чудом не сгорел ни один сельчанин.

Анастасия Аласания, СТВ:
23 гвардейца под командованием капитана Латыпова под Поляями захватили немецкий опорный пункт, но оказались в окружении. Двое суток они сдерживали натиск врага. В арсенале было всего 30 гранат и 12 запалов. Тем не менее, 5 марта 1944-го им удалось вырваться. Все – 19 живых и четверо погибших – были представлены к высшим государственным наградам.

Такие истории особенно любят дети. Благодарных слушателей, кстати, в деревне становится все больше. И Константин надеется, что местных жителей, любящих свою малую родину и хранящих память о предках, совсем скоро будет не меньше, чем в довоенные годы.

Анна Корбан, жительница деревни Поляи:
Это же всем интересно – и детям, и подросткам. Вот вырастут дети. Даже каждый год у нас праздник деревни. И всегда вспоминаем, кто где служил, где кто погиб, кто остался.

А пару лет назад Константин загорелся еще одной идеей. На въезде в Поляи установить памятник сельчанам, которые сражались за Победу. Это почти полсотни имен тех, кому жители деревни благодарны за счастливую жизнь на своей малой родине.

Loading...


Вырошчваў баравікі і жыў побач з дзвумя Лысымі гарамі. Цікавыя факты пра Францішка Багушэвіча



Салідны адвакат, глыбокі журналіст, змагар за нацыянальнае адраджэнне. Усё гэта Францішак Багушэвіч, ён жа Мацей Бурачок.

Таццяна Ушылава, вядучы метадыст Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры:
«Дудка беларуская» пачынаецца са звароту да нас, нават у XXI стагоддзі: «Не пакідайце мовы нашай, беларускай, каб не ўмерлі». Ён кажа,што на старабеларускай мове былі напісаныя старадаўнія кнігі. Магчыма,ён узгадвае пра статуты ВКЛ. Таму, безумоўна, калі чалавек адукаваны, ён разумее, што гэта не мужыцкая мова.  

Родную  мову паэт называў «адзеннем для душы»! Такую пазіцыю зусім не падзяляла шляхетная  сям'я, якая з часоў ВКЛ займала высокія пасады.  

Таццяна Ушылава:
Сям'я магла называць не вельмі прыгожым словам,магчыма, свайго бацьку – халапаманам. Таму што яны не разумелі, чаму бацька размаўляе з простымі людзьмі.

Прычым, інтарэсы мужыкоў абараняў бясплатна! Нават, калi ў сям’і не хапала грошай. Часам, перасаджваўся на лаву падсудных, каб падтрымаць сваіх. Сілы быць вышэй за грамадства надавалі родныя Кушляны. Яшчэ ў 1749 годзе прапрадзед  Антось  купіў тут дом, пра які сёння нагадвае толькі падмурак.

Алена Бобіна, метадыст па ахове гісторыка-культурнай спадчыны ДУК «Смаргонскі раённы цэнтр культуры»:
Сядзіба беларускага паэта такая, якой мы бачым яе сёння, была пабудавана ў 1896 годзе пад кіраўніцтвам самаго паэта. І ўвасабляла сабой такі погляд Францішка на тое, як павінен выглядаць дом вясковага інтэлігента. У 1990 годзе тут была адкрыта музейная экспазіцыя.

Тут бегалі маленькія ножкі Францішка. Прайшло яго юнацтва. А потым была Віленская гімназія, паўстанне 1863-га і, як вынік, 20 гадоў далёка ад Радзімы. Юрыдычную адукацыю юнак атрымаў у Нежынскім ліцэі і да амністыі Аляксандра ІІІ працаваў судовым следчым ва Украіне і ў Вільні.

Таццяна Ушылава:
Калі б не Францішак Багушэвіч, невядома, з'явіліся б Янка Купала і Якуб Колас. Таму што менавіта ён у XIX стагоддзі, нягледзячы на ​​щсе тыя акаличнасци, на забарону беларускай мовы, робіць і пры жыцці выпускае першы зборнік «Дудка беларуская», потым «Смык беларускі» і сваю прозу «Тралялёначку». астатнія тры выйшлі пасля яго смерці

Нацыянальнага героя памятае гэты магутны вяз. Ужо ў сталым узросце Францішак Багушэвіч пачынае працу над слоўнікам беларускай мовы. Новыя слоўцы запісваў на паперках і складаў у скрыню! Шкада, каштоўны матэрыял не захаваў час. Затое Цётка выдала «Скрыпачку беларускую  Мацея Бурачка».

Таццяна Ушылава:
Кожны знойдзе нешта для сябе. Гэта і сатырычнае, дзе чорт не зможа там бабу, пашле, напрыклад. То бок Францішак Багушэвіч – гэта не толькі пра салян. Гэта, сапраўды, паўнавартасны пісьменнік Беларусі.

Паэт быў вельмі гаспадарілівы. На 300 гектарах была свая пасека, ён нават вырошчваў баравікі. Для сваіх сельскіх сяброў Багушэвіч нават рабіў сахі і сустракаў іх у сядзібе ў простай свiтцы.

Любiў лес, паляванне і больш за ўсё – Кушляны. У гэтым кутку смаргонскай зямлі асаблiва адчуваецца сувязь з продкамі і спакойна на душы.

Аляксандр Жамойцiн, загадчык музея-сядзiбы Францішка Багушэвіча «Кушляны»:
На адлегласці трох кіламетраў дзве Лысыя гары. Месцы, якія на славянскіх землях вызначаюцца, як месцы сілы і як першабытныя храмы. Значэнне творчасці Багушэвіча, какбеларуская культура, беларускае слова стала праўдай для ўсіх астатніх людзей на свеце.