Такой тэхнiкi вы не знойдзеце больш нідзе. Унікальныя габелены стварае майстарка з Гродна

28.01.2020 - 11:55

Любоў да ткацтва Алене Феліксаўне перадаў бацька. Менавiта яму ў сярэдзіне мінулага стагоддзя прыйшла ідэя мадэрнізаваць традыцыі і зрабiць вертыкальныя кросны. Такой тэхнiкi вы не знойдзеце больш нідзе.

Раней за 6-метровым станком 6 майстрых адначасова стваралі прыгажосць. Але часы мінулі, і кросны сталi напалову меншыя.

Алена Шунейка, майстар габеленаў:
Мы з братам бегалі сюды, нам было вельмі цікава. Але ткаць пачала не адразу, а ўжо калі скончыла інстытут. Я нарадзілася ў Гродна, мне ён падабаецца. Я люблю вельмі Каложу, таму шта яна такая прыгожая.

На кардон накладваем такую празрыстую лінеечку, па памеры такія ж клеткі атрымоўваюцца. І ўжо можна лічыць па клетках, колькі трэба такога колеру тут закласці.

Дом дзяцінства ў самым сэрцы Гродна. З кожным габеленам Алена Феліксаўна ўлюбляе ў горад ўсё больш. Тэхніка скаладаная – аднабаковы перебор. Тут нітка закладаецца не чаўнаком, а рукамі, і можна перадаць тонкія дэталі. Свае пейзажы ткачыха нібы малюе ніткамі. Ружова-фіялетавыя пералівы, як вясёлка, ззяюць на палатне і напаўняюць прастору паветрам. I раніцу змяняе вечар, а сапраўднае – мінулае.

Алена Шунейка:
Гэты габелен прысвечаны гродзенскай ратушы, якая была таксама разбуравана пасля вайны. Гэта сімвал незалежнасці горада.

Анастасія Макеева, карэспандэнт:
Гэты габелен люстэрка народнай культуры. Калядкі, батлейка, спевы, танцы і рамесла склаліся ў такую вясёлку творчасці.

Мастачка любіць ўваскрэсіць гісторыю. Дзе разгулялася драма з фарай Вітаўта, там абарваныя чорна-барвяныя краi. Дзе плятуць вянкі, там цепліцца Купальская ноч.

Сваю любоў да малой Радзімы ткачыха перадае новаму пакаленню. Сярод іх Юлія Барадзіна. У яе скарбонцы традыцыйныя подвойныя дываны з ружамі і птушкамі, беларускія рушнікі і жывапісныя габелены.

Юлія Барадзіна, вядучы метадыст па выяўленчым і дэкаратыўна-прыкладным мастацтве ДУК «Гродненскі абластны метадычны цэнтр народнай творчасці»:
Мы плануем з Аленай Феліксаўнай зрабіць новую вялікую працу з дапамогай яе брата, які нам зробіць новы малюнак. Ідэя стварыць эксперыментальную лабараторыю ткацтва, якую мы зараз з Аленай Феліксаўнай плануем адрадзіць. Прыходзяць, як і дзеці 4-5 гадоў, так і ўжо дарослыя, пенсіянеры і ўсіх мы запрашаем паспрабаваць.

Шэдэўры Алены Шунейка справядліва назваць талісманамі Гродна. У кожную яна ўкладае сваю душу і малітву. За натхненнем прыходзіць да Нёмана і ўспамінае, як малявалі разам з братам у дзяцінстве.

Дарэчы, Яўген Шунейка працуе мастацтвазнаўцам ў Мінску і вельмi ганарыцца сваёй сястрой. Да тканых акварэляў хочацца дакрануцца, каб адчуць гармонію шчастлівага чалавека.

Алена Шунейка:
Габялены вечные, калі яны зроблены с душой.

Рамяство бацькі жыве ўжо 30 гадоў і ўключана ў спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў. Таленавітыя пераемнікi абяцаюць габеленам доўгае жыццё.

Люди в материале: Алена Шунейка, Юлія Барадзіна
Loading...


Вырошчваў баравікі і жыў побач з дзвумя Лысымі гарамі. Цікавыя факты пра Францішка Багушэвіча



Салідны адвакат, глыбокі журналіст, змагар за нацыянальнае адраджэнне. Усё гэта Францішак Багушэвіч, ён жа Мацей Бурачок.

Таццяна Ушылава, вядучы метадыст Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры:
«Дудка беларуская» пачынаецца са звароту да нас, нават у XXI стагоддзі: «Не пакідайце мовы нашай, беларускай, каб не ўмерлі». Ён кажа,што на старабеларускай мове былі напісаныя старадаўнія кнігі. Магчыма,ён узгадвае пра статуты ВКЛ. Таму, безумоўна, калі чалавек адукаваны, ён разумее, што гэта не мужыцкая мова.  

Родную  мову паэт называў «адзеннем для душы»! Такую пазіцыю зусім не падзяляла шляхетная  сям'я, якая з часоў ВКЛ займала высокія пасады.  

Таццяна Ушылава:
Сям'я магла называць не вельмі прыгожым словам,магчыма, свайго бацьку – халапаманам. Таму што яны не разумелі, чаму бацька размаўляе з простымі людзьмі.

Прычым, інтарэсы мужыкоў абараняў бясплатна! Нават, калi ў сям’і не хапала грошай. Часам, перасаджваўся на лаву падсудных, каб падтрымаць сваіх. Сілы быць вышэй за грамадства надавалі родныя Кушляны. Яшчэ ў 1749 годзе прапрадзед  Антось  купіў тут дом, пра які сёння нагадвае толькі падмурак.

Алена Бобіна, метадыст па ахове гісторыка-культурнай спадчыны ДУК «Смаргонскі раённы цэнтр культуры»:
Сядзіба беларускага паэта такая, якой мы бачым яе сёння, была пабудавана ў 1896 годзе пад кіраўніцтвам самаго паэта. І ўвасабляла сабой такі погляд Францішка на тое, як павінен выглядаць дом вясковага інтэлігента. У 1990 годзе тут была адкрыта музейная экспазіцыя.

Тут бегалі маленькія ножкі Францішка. Прайшло яго юнацтва. А потым была Віленская гімназія, паўстанне 1863-га і, як вынік, 20 гадоў далёка ад Радзімы. Юрыдычную адукацыю юнак атрымаў у Нежынскім ліцэі і да амністыі Аляксандра ІІІ працаваў судовым следчым ва Украіне і ў Вільні.

Таццяна Ушылава:
Калі б не Францішак Багушэвіч, невядома, з'явіліся б Янка Купала і Якуб Колас. Таму што менавіта ён у XIX стагоддзі, нягледзячы на ​​щсе тыя акаличнасци, на забарону беларускай мовы, робіць і пры жыцці выпускае першы зборнік «Дудка беларуская», потым «Смык беларускі» і сваю прозу «Тралялёначку». астатнія тры выйшлі пасля яго смерці

Нацыянальнага героя памятае гэты магутны вяз. Ужо ў сталым узросце Францішак Багушэвіч пачынае працу над слоўнікам беларускай мовы. Новыя слоўцы запісваў на паперках і складаў у скрыню! Шкада, каштоўны матэрыял не захаваў час. Затое Цётка выдала «Скрыпачку беларускую  Мацея Бурачка».

Таццяна Ушылава:
Кожны знойдзе нешта для сябе. Гэта і сатырычнае, дзе чорт не зможа там бабу, пашле, напрыклад. То бок Францішак Багушэвіч – гэта не толькі пра салян. Гэта, сапраўды, паўнавартасны пісьменнік Беларусі.

Паэт быў вельмі гаспадарілівы. На 300 гектарах была свая пасека, ён нават вырошчваў баравікі. Для сваіх сельскіх сяброў Багушэвіч нават рабіў сахі і сустракаў іх у сядзібе ў простай свiтцы.

Любiў лес, паляванне і больш за ўсё – Кушляны. У гэтым кутку смаргонскай зямлі асаблiва адчуваецца сувязь з продкамі і спакойна на душы.

Аляксандр Жамойцiн, загадчык музея-сядзiбы Францішка Багушэвіча «Кушляны»:
На адлегласці трох кіламетраў дзве Лысыя гары. Месцы, якія на славянскіх землях вызначаюцца, як месцы сілы і як першабытныя храмы. Значэнне творчасці Багушэвіча, какбеларуская культура, беларускае слова стала праўдай для ўсіх астатніх людзей на свеце.