«У каждого беркута есть имя». Показываем основные символы Казахстана

16.07.2018 - 11:41

Казахстан славится своим культурным наследием. О символах страны «гор и степей» мы сейчас вам и расскажем. Один из них – гордый крылатый красавец.

Диана Галех, корреспондент СТВ:
Пернатый символ Беларуси – аист, в Казахстане – беркут. До сих пор в этой стране принято охотиться с горным орлом.

Изображение беркута даже разместили на национальном флаге. Во времена кочевников эта птица стоила очень дорого, ее можно было обменять на 5 верблюдов!

Шамиль Жексембаев:
У каждого беркута есть имя. Этого зовут Тузгара. Назван в честь того места, откуда мы его взяли, из того гнезда. Это король орлов, король птиц. На небе выше нее никто не летает.

Еще один знаменитый символ Казахстана – юрта. Это традиционное жилище кочевников. В таких переносных апартаментах раньше жили местные жители. Прежде чем сюда зайти, обязательно нужно разуться.

Бекболат Искаков, экскурсовод:
Раньше посредине печку ставили, вот дымоход. Если в юрте жарко, этот шанрак открывается.

Чтобы определить достаток семьи, не обязательно было заходить в саму юрту. Чем больше жилище, тем богаче оказывались ее владельцы.

Маргулан Жолдасбеков, экскурсовод:
В 19 веке казахи в юрте спали на полу, там не было ничего. У них было только одеяло. Еду готовили на улице, охотились. В юрте они только спали.

Юрта впечатлила даже белорусов! Сейчас у нас идет активная работа над съемками фильма, который посвящен Казахстану и его культуре.

Наталья Голубева, писатель, сценарист:
Мое присутствие здесь, в юрте, неслучайно. И Амантай герой фильма, и красавица Нурчин. Действие будет разворачиваться в этих стенах. Здесь решались и политические вопросы, и взаимоотношения людей.

Самый романтичный символ Казахстана – алтыбакан. Так называются качели. Обычно их устанавливали за пределами аула. На подвесных досках катались парами – парень и девушка. Пожалуй, это была практически единственная возможность хоть как-то контактировать молодым людям. Ведь оставаться юноше и девушке наедине считалось неправильным. Культура и обычаи Казахстана – удивительны и прекрасны!



«Дзівяцца, што людзі могуць так зрабіць». Як ствараюць унікальныя гродзенскія дываны



Вера Iгнатаўна тчэ на кроснах, нібы грае на піяніна. Замест клавіш – ніткі. Адначасова распісваць два палатна яна вучыць моладзь з радасцю. Але стварыць падвойныя дываны могуць далёка не ўсе. Гэта тэхналогія вельмі складаная.

Вера Белакоз, народны майстар Рэспублікі Беларусь:
Тчэцца адразу дзве тканіны, снуецца дзве асновы, двух колераў двое. На цёмным фоне адна тканіна, а з другога боку іншая тканіна.

Марына Камінская, кіраўнік народнай студыі «Суквецце талентаў» (г. Гродна):
Рэгіён распаўсюджвання  Гродна-Беласток-Аўгустоў. Мой дзед з Сакольскага павета, там было беларускае насельніцтва. Пасля вайны падзялілі Беласточчыну, большая частка ў Беларусь увайшла, астатняя ў Польшчу. Рэгіён падвойнага ткацтва быў радзелены. 

У 1928 годзе Юзаф Ядкоўскi так захапіўся гродзенскімі дыванамi, што сабраў ў этнаграфічнай экспедыцыі калекцыю. Шкада, лёс склаўся так, што сёння яна знаходзіцца на Беласточчыне. Але ў Гудзевічах не страцілі надзею, і ў 90-ые гады вырашылі адрадзіць традыцыю. І хоць Вера Iгнатаўна за кроснамi з 14-ці гадоў, і разам з мамай сагравала кажухамі ўсю сям'ю, вучыцца подвойнаму ткацтву прыйшлося з нуля. За майстар-классам паехала ў Адэльск да Ядвігі Райскай.

Марына Камінская:
Самыя традыцыйныя гэта вясельныя дываны. Для іх былі характэрны такія выявы, як вясельны карагод, маладая пара, жывелы, птушкі.

Сёння ў Гудзевіцкім музеі сабрана багатая калекцыя падвойных дываноў. Большасць з іх – творчасць Веры Iгнатаўны. Па старадаўніх экспанатах можна вывучаць гісторыю.

Так, гэтую прыгажосць зрабіла свякроў вядомай паэткі Ларысы Геніюш ў 1900 годзе! Ружы і вінаград у XIX стагоддзі любілі ткаць для дома і храма. Шэдэўры з чыстай воўны былі па 6 метраў і 6 кiлаграмаў, а то і болей.

Талент перадаецца ў спадчыну, а гэта значыць, што слава аб Гудзевічах будзе жыць доўга. У старадаўніх замках і сучасных інтэр'ерах, дызайнерскай вопратцы і брэндавых сувенірах.

Вера Белакоз:
Турысты тут былі з цэлага свету! З Амерыкі, з Аўстраліі. Швейцарыі, Германіі, Францыі. Дзівяцца, што людзі могуць так зрабіць.