«В церковь собирается, может 3 раза поменять рубашку, чтобы было красиво и аккуратно». Рассказываем о 90-летнем звонаре

21.11.2019 - 11:41

Вот уже 33 года он зазывает на службу и лечит души. Познакомимся с сельским звонарем.

Его называют Дядей Ваней и Михалычем. В деревне Косута Иван Анасович для всех родная душа. Приветствует звоном молодых, провожает усопших и прислуживает в алтаре.

Ирина Есис, регент церковного хора:
Настолько интересный и ответственный человек. Приходит к нам во двор и говорит: «А я вам куриных яичек принес».

Отец Александр, настоятель храма в честь Святых Первоверховных апостолов Петра и Павла:
Люди видят в нем своего родного деда. Всегда на большом позитиве и это влияет на человека.

Иван Михайлович работал почтальоном и фельдшером на ветучастке. Принимал роды у коров по ночам, никому не отказывал в помощи. С верой был всегда. Мама пела в хоре, папа был церковным старостой. И в 86-м на пенсии стал звонить в Косутском храме. Плохой слух от рождения не помешал в благом деле.

Иван Анасович, звонарь, пономарь:
На «Верую» надо ударить 12 раз, на Евангелие 7 раз.

Кто вас научил?

Иван Анасович:
Учил, был старичок Семен, он погиб на фронте.

Алла Якубик, дочь звонаря:
В церковь собирается, он может 3 раза поменять рубашку, чтобы было красиво и аккуратно. За час до службы он уже в церкви.

В свои 90 дядя Ваня даст фору многим одногодкам. Обсуждает с соседями новости и колет дрова.

Иван Анасович:
Двое внуков и один правнук. Жена уже умерла, 4 года будет.

С тех пор забираться на звонницу стало тяжело. Веревку от большого колокола протянули на первый этаж. Но для особых случаев Михайлович может дать концерт. К слову, все инструменты родом из XIX века.

Иван Анасович:
Во время советской власти все церкви были закрыты, а наша не закрыта, женщины не допустили. Самая ценная Святая Богородица.

Отец Александр:
Мой сын Тихон быстро наверх подымается и позвонит, как нужно.

Достойная смена радует звонаря. На его веку сменилось с десяток настоятелей. Традиции остались. И каждое воскресное утро Иван Михайлович открывает храм и ставит на службе свечи за мир.

Иван Анасович:
Мечтаю, чтобы хоть бы еще годик пожить, чтобы встретить Пасху.

Ирина Есис:
Когда слышишь звук колокола, он проникает в душу человека и побуждает самые прекрасные мысли.

Loading...


Вырошчваў баравікі і жыў побач з дзвумя Лысымі гарамі. Цікавыя факты пра Францішка Багушэвіча



Салідны адвакат, глыбокі журналіст, змагар за нацыянальнае адраджэнне. Усё гэта Францішак Багушэвіч, ён жа Мацей Бурачок.

Таццяна Ушылава, вядучы метадыст Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры:
«Дудка беларуская» пачынаецца са звароту да нас, нават у XXI стагоддзі: «Не пакідайце мовы нашай, беларускай, каб не ўмерлі». Ён кажа,што на старабеларускай мове былі напісаныя старадаўнія кнігі. Магчыма,ён узгадвае пра статуты ВКЛ. Таму, безумоўна, калі чалавек адукаваны, ён разумее, што гэта не мужыцкая мова.  

Родную  мову паэт называў «адзеннем для душы»! Такую пазіцыю зусім не падзяляла шляхетная  сям'я, якая з часоў ВКЛ займала высокія пасады.  

Таццяна Ушылава:
Сям'я магла называць не вельмі прыгожым словам,магчыма, свайго бацьку – халапаманам. Таму што яны не разумелі, чаму бацька размаўляе з простымі людзьмі.

Прычым, інтарэсы мужыкоў абараняў бясплатна! Нават, калi ў сям’і не хапала грошай. Часам, перасаджваўся на лаву падсудных, каб падтрымаць сваіх. Сілы быць вышэй за грамадства надавалі родныя Кушляны. Яшчэ ў 1749 годзе прапрадзед  Антось  купіў тут дом, пра які сёння нагадвае толькі падмурак.

Алена Бобіна, метадыст па ахове гісторыка-культурнай спадчыны ДУК «Смаргонскі раённы цэнтр культуры»:
Сядзіба беларускага паэта такая, якой мы бачым яе сёння, была пабудавана ў 1896 годзе пад кіраўніцтвам самаго паэта. І ўвасабляла сабой такі погляд Францішка на тое, як павінен выглядаць дом вясковага інтэлігента. У 1990 годзе тут была адкрыта музейная экспазіцыя.

Тут бегалі маленькія ножкі Францішка. Прайшло яго юнацтва. А потым была Віленская гімназія, паўстанне 1863-га і, як вынік, 20 гадоў далёка ад Радзімы. Юрыдычную адукацыю юнак атрымаў у Нежынскім ліцэі і да амністыі Аляксандра ІІІ працаваў судовым следчым ва Украіне і ў Вільні.

Таццяна Ушылава:
Калі б не Францішак Багушэвіч, невядома, з'явіліся б Янка Купала і Якуб Колас. Таму што менавіта ён у XIX стагоддзі, нягледзячы на ​​щсе тыя акаличнасци, на забарону беларускай мовы, робіць і пры жыцці выпускае першы зборнік «Дудка беларуская», потым «Смык беларускі» і сваю прозу «Тралялёначку». астатнія тры выйшлі пасля яго смерці

Нацыянальнага героя памятае гэты магутны вяз. Ужо ў сталым узросце Францішак Багушэвіч пачынае працу над слоўнікам беларускай мовы. Новыя слоўцы запісваў на паперках і складаў у скрыню! Шкада, каштоўны матэрыял не захаваў час. Затое Цётка выдала «Скрыпачку беларускую  Мацея Бурачка».

Таццяна Ушылава:
Кожны знойдзе нешта для сябе. Гэта і сатырычнае, дзе чорт не зможа там бабу, пашле, напрыклад. То бок Францішак Багушэвіч – гэта не толькі пра салян. Гэта, сапраўды, паўнавартасны пісьменнік Беларусі.

Паэт быў вельмі гаспадарілівы. На 300 гектарах была свая пасека, ён нават вырошчваў баравікі. Для сваіх сельскіх сяброў Багушэвіч нават рабіў сахі і сустракаў іх у сядзібе ў простай свiтцы.

Любiў лес, паляванне і больш за ўсё – Кушляны. У гэтым кутку смаргонскай зямлі асаблiва адчуваецца сувязь з продкамі і спакойна на душы.

Аляксандр Жамойцiн, загадчык музея-сядзiбы Францішка Багушэвіча «Кушляны»:
На адлегласці трох кіламетраў дзве Лысыя гары. Месцы, якія на славянскіх землях вызначаюцца, як месцы сілы і як першабытныя храмы. Значэнне творчасці Багушэвіча, какбеларуская культура, беларускае слова стала праўдай для ўсіх астатніх людзей на свеце.