За целительной водой сюда приезжали Терешкова и дочь Брежнева! Показываем белорусский Париж

31.10.2019 - 11:16

Анастасия Макеева, корреспондент:
200 км от Минска и мы в Париже. Здесь есть свой Лувр и Эйфелева башня. Правда, колорит деревенский.

Валентин Волк, местный житель:
В военном билете есть, что я родился в Париже.

На Елисейских полях уже отшумела пшеница и кукуруза, а сюда по-прежнему мчат туристы и байкеры.

Светлана Латыш, учитель истории ГУО «Новодруцкая ясли-сад базовая школа»:
Были даже туристы из самого Парижа. Привезли нам в подарок маленькую Эйфелеву башню.

Говорят, Париж в Поставском районе появился по прихоти некого помещика и что в июле 1812 года, эта гора видела самого Наполеона Бонапарта.

О тех временах школьники рассказывают в местном Лувре. Как правили князья Друцкие-Любецкие, и как в 1973 году в их честь Париж стал Новодруцком.

Андрей Латышонок, ученик 9 класса ГУО «Новодруцкая ясли-сад базовая школа»:
Французские пуговицы. Французы их носили аж 200 лет назад!

Есть в Париже и местная Сена, воды здесь, конечно, по колено, не без помощи бобров, а вот раньше, признаются парижане, ловили здесь щуку, раков и даже плотву.

Пейзажи на Поставщине, как с полотен импрессионистов. Среди жемчужин – Покровская церковь. За целительной водой сюда приезжали Валентина Терешкова и дочь Леонида Брежнева!

Светлана Гвоздевская, местный житель:
Здесь было ПМК-49 большая организация, больше 1000 рабочих было. По утрам где-то 6 автобусов уезжали на работу.

Антонина Харецкая, местный житель:
Вечером бегали на танцы.

Работают в рыбхозе и колхозе, а по вечерам собираются в клубе «Сельчанка». Делают оригами, поют и шьют обереги. Для своих артисток и всех соседей Галина Ивановская шьет гардероб, как от кутюр.

Галина Ивановская, директор Парижского сельского Дома культуры:
Вот такую шляпу себе пошила, эта брошка от какого-то сапога.

Парижанки – мастерицы на все руки. Полки ломятся от грибов и лечо, а некоторые хозяюшки даже готовят сыр с плесенью!

Светлана Латышонок, местный житель:
Беру 3 литра молока, доводим до кипения, добавляем ложку соли, сахара и 50 г уксуса, молоко сворачивается, потом на марлечку, в дуршлаг и под пресс.

Молочка нарасхват и в сельском магазине. Иностранцы сметают наши конфеты и спешат заселфиться возле местной достопримечательности.

Римма Соболева, продавец:
Люди заходят, рассказывают, что у кого нового, мы знаем про своих сельчан все.

Елена Смолко пошла по маминым стопам и попала в Париж по распределению. На ее счету 27 деревень и 1140 человек. Между приемами и вызовами скучать не приходится.

Елена Смолко, заведующая больницей сестринского ухода:
Люди здесь хорошие, отзывчивые и добрые. По выходным здесь дискотеки.

Белорусскую Эйфелеву башню венчает католический крест. Дело в том, что Ренессанс Парижа начался при ксендзе Йонасе Бульке. Благодаря ему, появилась эта 30-метровая француженка, агрогородку вернули название «Париж».

Местные мечтают создать райский сад и пустить лодки по озерам, чтобы все туристы могли любоваться красотами с террасы летнего кафе. Белорусский Париж этого достоин.

Михаил Ивановский, местный житель:
Для нас, деревенских, какой-то стимул есть в этом, больше внимания на нас стали обращать, когда обратно вернули это название. Здесь туристов летом особенно полно.

Loading...


Вырошчваў баравікі і жыў побач з дзвумя Лысымі гарамі. Цікавыя факты пра Францішка Багушэвіча



Салідны адвакат, глыбокі журналіст, змагар за нацыянальнае адраджэнне. Усё гэта Францішак Багушэвіч, ён жа Мацей Бурачок.

Таццяна Ушылава, вядучы метадыст Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры:
«Дудка беларуская» пачынаецца са звароту да нас, нават у XXI стагоддзі: «Не пакідайце мовы нашай, беларускай, каб не ўмерлі». Ён кажа,што на старабеларускай мове былі напісаныя старадаўнія кнігі. Магчыма,ён узгадвае пра статуты ВКЛ. Таму, безумоўна, калі чалавек адукаваны, ён разумее, што гэта не мужыцкая мова.  

Родную  мову паэт называў «адзеннем для душы»! Такую пазіцыю зусім не падзяляла шляхетная  сям'я, якая з часоў ВКЛ займала высокія пасады.  

Таццяна Ушылава:
Сям'я магла называць не вельмі прыгожым словам,магчыма, свайго бацьку – халапаманам. Таму што яны не разумелі, чаму бацька размаўляе з простымі людзьмі.

Прычым, інтарэсы мужыкоў абараняў бясплатна! Нават, калi ў сям’і не хапала грошай. Часам, перасаджваўся на лаву падсудных, каб падтрымаць сваіх. Сілы быць вышэй за грамадства надавалі родныя Кушляны. Яшчэ ў 1749 годзе прапрадзед  Антось  купіў тут дом, пра які сёння нагадвае толькі падмурак.

Алена Бобіна, метадыст па ахове гісторыка-культурнай спадчыны ДУК «Смаргонскі раённы цэнтр культуры»:
Сядзіба беларускага паэта такая, якой мы бачым яе сёння, была пабудавана ў 1896 годзе пад кіраўніцтвам самаго паэта. І ўвасабляла сабой такі погляд Францішка на тое, як павінен выглядаць дом вясковага інтэлігента. У 1990 годзе тут была адкрыта музейная экспазіцыя.

Тут бегалі маленькія ножкі Францішка. Прайшло яго юнацтва. А потым была Віленская гімназія, паўстанне 1863-га і, як вынік, 20 гадоў далёка ад Радзімы. Юрыдычную адукацыю юнак атрымаў у Нежынскім ліцэі і да амністыі Аляксандра ІІІ працаваў судовым следчым ва Украіне і ў Вільні.

Таццяна Ушылава:
Калі б не Францішак Багушэвіч, невядома, з'явіліся б Янка Купала і Якуб Колас. Таму што менавіта ён у XIX стагоддзі, нягледзячы на ​​щсе тыя акаличнасци, на забарону беларускай мовы, робіць і пры жыцці выпускае першы зборнік «Дудка беларуская», потым «Смык беларускі» і сваю прозу «Тралялёначку». астатнія тры выйшлі пасля яго смерці

Нацыянальнага героя памятае гэты магутны вяз. Ужо ў сталым узросце Францішак Багушэвіч пачынае працу над слоўнікам беларускай мовы. Новыя слоўцы запісваў на паперках і складаў у скрыню! Шкада, каштоўны матэрыял не захаваў час. Затое Цётка выдала «Скрыпачку беларускую  Мацея Бурачка».

Таццяна Ушылава:
Кожны знойдзе нешта для сябе. Гэта і сатырычнае, дзе чорт не зможа там бабу, пашле, напрыклад. То бок Францішак Багушэвіч – гэта не толькі пра салян. Гэта, сапраўды, паўнавартасны пісьменнік Беларусі.

Паэт быў вельмі гаспадарілівы. На 300 гектарах была свая пасека, ён нават вырошчваў баравікі. Для сваіх сельскіх сяброў Багушэвіч нават рабіў сахі і сустракаў іх у сядзібе ў простай свiтцы.

Любiў лес, паляванне і больш за ўсё – Кушляны. У гэтым кутку смаргонскай зямлі асаблiва адчуваецца сувязь з продкамі і спакойна на душы.

Аляксандр Жамойцiн, загадчык музея-сядзiбы Францішка Багушэвіча «Кушляны»:
На адлегласці трох кіламетраў дзве Лысыя гары. Месцы, якія на славянскіх землях вызначаюцца, як месцы сілы і як першабытныя храмы. Значэнне творчасці Багушэвіча, какбеларуская культура, беларускае слова стала праўдай для ўсіх астатніх людзей на свеце.