Забирает всё самое плохое. Как полешуки делают из щепы птицу-оберег

04.04.2019 - 11:10

Журавы паляцелі ў дамах палешукоў яшчэ ў XVIII стагоддзі. Уздоўж Ясельды жылі майстры, якія расшчаплялi дрэва і стваралі з яго прыгожых птушак. Іх ставілі ў чырвоны кут i вешалі над ложачкам немаўля, каб абараніць сям'ю ад злых духаў. Лёгкія і рухомыя цацкі нагадвалі малому матуліны рукі. Шчэпавыя птушкі супакойвалі і засцерагалі ад сурокаў.

Чаму палешукі робяць шчэпавых птушак? Як іх ствараюць? Даведаецеся, паглядзеўшы відэаматэрыял.

Loading...


Кирпичи делали на оборудовании из Франции, а мозаику – мастера из Швеции. Показываем костёл в Субботниках



Шляхетны род Умястоўскіх пакінуў светлы след на Іўеўскай зямлі. Яшчэ ў часы ВКЛ і РП яны займалі высокія пасады. У Суботніках  пра сям'ю Уладзіслава і Яніны памятае гэты цагляны шэдэўр. Неагатычны касцёл узвялі  стагоддзе таму.

Іосіф Авiжа, прыхаджанін касцёла:
Везли Матерь Божью Остробрамскую из Вильно и в Субботниках лошади остановились на этом месте и тут построили костёл.

 

 

Тое легенда. А гэта дакладны факт. У дзень вяселля графу было 48, а  жонцы 22.  Доўга не маглі дачакацца дзяцей і, каб сняць праклён, вырашылі пабудаваць святыню ў гонар свайго цёзкi – Святога Уладзіслава Венгерскага.

Іосіф Авiжа:
Кирпич изготавливали недалеко тут есть деревня Добровляны, но машины были выписаны из Марселя, из Франции. И на этих машинах изготавливали красный кирпич, его называли марселькой. Костёл строили – до 600 парафиан выходили каждый день строить. Строился он до 1904 года. Внезапно умер Умястовский в 1909 году, а костел освятили в 1908 году.

Гэтая лесвіца і плітка памятаюць сваіх  высакародных гаспадароў. Касцёл ніколі не зачыняўся. У савецкі час постаць Святога Уладзіслава щ 10 кілаграмаў з чыстага срэбра зафарбавалі лакам і завесілі пунсовым палатном, каб адвесці вочы марадзёраў.

Збераглі, як і гэты ўнікальны арган канца XIX стагоддзя!

Ксёндз Аляксандр, пробашч парафіі Святога Уладзіслава ў Суботніках:
Cохранились аутентичные настоящие меха. Вот мы видим эту бэльку, которую люди в своё время, когда там молились в костёле, то здесь кто-то вот так качал воздух, чтобы орган мог работать.   

Обратим внимание на изображение Крестовой дороги, начало ХХ века, примерно 1908 год.

Также здесь есть красивая лавка, которая помнит ещё Умястовских. Она с 1884 года, сделана из дуба. Посмотрите, как она выполирована коленями, тут удобно сидеть, молиться, слушать имшу.

Суботнiцкi касцёл плыве, нібы карабель. Грацыя і пластыка  захопліваюць. Пануе ўтульнасць і адчуваецца жаночая рука. Дызайнам займалася Яніна ўжо пасля смерці мужа. Разны алтар быў зроблены ў Вільні ў майстэрні святога Войцеха. А на кованых люстрах гарэлі свечкі.

Ёсць у храме свая святыня – абраз Маці Божай Ласкавай  або Суботнiцкай сярэдзіны XVII стагоддзя.

За супакой душы і выратаванне ад хвароб прыхаджане здаўна прыносілі воты ў выглядзе сэрцаў і рук.

Ксёндз Аляксандр:
Также можем видеть в нашем костёле баптистерию, она с 1913 года сохранилась. Мрамор. Это герб Умястовских , герб графа.

Умястоўскіх  мясцовыя любілі і паважалі. Граф быў выпускніком Царскасельскага ліцэя, служыў у гарадзенскім гусарскім палку. Ведаў шмат моў  і падарожнічаў па Еўропе. Быў знаёмы з Аляксандрам  Дзюма і польскай тэатральнай элітай. Разам з жонкай яны займаліся дабрачыннасцю і былі шчодрымі.

Іосіф Авiжа:
Он умер в 1909 году в Вильно, в своей резиденции, и когда его везли, это был январь, морозы до 30 градусов. Всюду по дороге звонили колокола и люди стояли на коленях вснегу, когда его кортеж на санях везли в Субботники

Ад радавой пахавальні ў касцёле – захоплівае дух. Тут спачываюць душы трох пакаленняў Умястоўскіх. Дзяды, бацькі і іх сын Уладзіслаў.

Пустуе ў крыпце толькі месца для Яніны. Перад вайной, у 1939 годзе яна з'ехала ў Рым. Але запрасіць у касцёл лепшых майстроў паспела.  .

Ксёндз Аляксандр:
Вот видим девиз графа: сломаться, но не встать на колени. Этот потолок сделан из венецианской мозаики – этот небосвод, эти звездочки. Ни один кусочек этой мозаики не изменился, он был уложен в своё время мастерами из Швеции. Вот это герб Умястовского, а это герб Янины.