«Ззаду робіцца коўшык – выямка. Туды і цукерак, і семак можна насыпаць». Чым уникальна адзенне жанчын у вёсцы Неглюбка

16.01.2020 - 10:52

Неглюбскі строй – космас традыцыйнага жыцця. Гэта асобная дзяржава са сваім дрэс-кодам. Калісьці яна ўваходзіла ў Чарнігаўскую губерню. Адтуль культурны код – чорны колер – сімвал чарназёму і ўрадлівасці.

Таццяна Суглоб, кіраўнік гуртка па ткацтву «Ніток»:
Расказвалі старыя людзі, што да нас высылалі прыгожых манашак, таму ў нас і строй прыгожы, і жанчыны ў нас прыгожыя.

Па касцюму можна было даведацца аб статусе дзяўчыны, замужам ці ў актыўных пошуках. Усё ў нашых продкаў мела свой сэнс.

Дзеці бегалі ў постаўках. Прычым, ніжнюю частку матуля шыла са сваей старой кашулі, каб перадаць малышам часцінку сябе. У падлеткаў з'яўляліся калышкі. Спераду і ззаду вешалі такія фартушкі. Ну, а калі дзяўчына, прыйшла на вечарыну ў паневе – значыць шукае жаніха.

Пётр Цалко, дырэктар ДУК «Веткаўскі музей стараверства і беларускіх традыцый імя Ф. Г. Шклярава»:
Ззаду робіцца коўшык – выямка альбо хвосцік. Туды і цукерак, і семак можна насыпаць, і нават ключы ад хаты пакласці і гэта як бы была дадатковая кішэня.

Дарэчы, Неглюбка – адзіная вёска ў Беларусі, у якой насілі паневу. Вянкоў у прыгажунь не было, яны рабілі па вечарах кубкі і кружыліся ў рознакаляровых стужках.

Людміла Кавалева, кіраўнік аб'яднання ткачых «Кацелачкі»:
Дадаецца таксама пояс, робяцца такія прыгожыя вушкі, каб падтрымліваць стан. Чым шырэйшы пояс, тым багацей дзяўчына, таму што не было нітак. Тры метры быў.

Вышыўка была своеасаблівым пашпартам. Цэльны глухі ромб – знак незамужняй. Ромб з крыжам – аб'яднанне мужчынскага і жаночага пачатку. Так ўпрыгожвалі вясельны строй. Цікава, што ён быў выключна з белай вышыўкай. Гэты колер азначаў сувязь з продкамі і багамі. Нявеста памірала ў дзявочым статусе і больш не вадзіла карагоды. Цяпер яна гаспадыня ў новай сям'і.

Людміла Кавалева:
Калі дзяўчына выходзіла замуж, то ёй завязвалі паневу. Калі ў першы дзень яна была ў кубку, на другі дзень завязвалі ёй хустку.

Горлячка – гэта праўдзіва неглюбскае ўпрыгожванне. Яго плялі з бісеру, расфарбоўка была чырвонай, белай і чорнай.

Жанчын, якія хадзілі без галаўнога ўбору, у Неглюбцы называлі галамысымі. Валасы прыбіралі пад чапец або павойнік. Мясцовыя жанчыны былі маленькімі і нават хавалі пад ім запалкавы карабок, каб дадаць росту. Праўда, такая хітрасць выходзіла ў мінус.

Пётр Цалко:
У калгасе не залічвалі працоўны дзень, калі дзяўчына прыходзіла ў паневе з чубам.

Людміла Кавалева:
На чапец завязвалі абавязкова хустку, гэта больш на свята.

Як толькі жанчына ажаніла малодшага сына, выходзіла на ганаровую пенсію. У гардэробе з'яўлялася чорныя гарсэт і панева, маладыя дзяўчыны насілі ярка-чырвоныя. Галаўны ўбор, як німб, насілі нездарма.

Людміла Кавалева:
Богамаленныя, якія ўжо задумваліся пра іншае жыццё, павязвалі наміткі. Тры метры ткалі такое тонкае палатно.

Дзіўна, але неглюбскі строй быў у жывой традыцыі аж да 80-ых гадоў мінулага стагоддзя. Сёння гісторыю захоўваюць і адраджаюць у веткаўскіх гуртках па ткацтву. А значыць, унікальная скарбніцца застанецца нашчадкам.

Loading...


Лариса Гринько: «Надо украшать землю. Вот сейчас все говорят: Год малой родины. Давайте мы украсим свою малую родину»



Телеведущая откровенно рассказала о себе и своей работе в программе «В людях».

«2000-летие христианства, в Иерусалиме Президенту вручали вручали Орден Гроба Господнего». Гринько рассказала о самых запомнившихся эфирах

Лариса Гринько, телеведущая:
Конечно, в прошлом как-то это более активно было, но я думаю, что ещё очень-очень много проектов можно реализовать и сегодня. Посетить детский дом, какую-то семью – это замечательно! Кроме того, надо украшать землю. Вот сейчас все говорят: Год малой родины. Давайте мы украсим свою малую родину.

У меня есть загородный дом, у меня там так много цветов. У меня цветут розы, у меня растут овощи, у меня красивая зелёная трава, мои соседи подтягиваются за мной. Вот я поставила теплицу, и они говорят: надо такую же сделать, забор или ещё что-то.

Это здорово! Мы должны чуть-чуть в меру своих сил, в меру своих возможностей сделать этот мир лучше.