Насколько эффективно журналистское образование в Беларуси? Репортаж СТВ

15.04.2018 - 21:46

Новости Беларуси. Отдельной темой большого разговора Президента с журналистами стала подготовка кадров, сообщили в программе «Неделя» на СТВ.

Вопрос, в общем-то, актуальный не только для средств массовой информации. Отрадно, что его решение применительно к журналистике не заставило себя долго ждать. На неделе стало известно, что Институт журналистики БГУ будет реорганизован на, собственно, журфак и факультет повышения квалификации.

Что еще нужно сделать, чтобы в будущем не было стыдно за профессию, – в материале Евгения Горина.

Юрий Дудь, видеоблогер, журналист (Россия):
Мы живем в 2018 году, когда можем констатировать смерть медиа.

Евангелист сетевой журналистики Юрий Дудь еще недавно собирал миллионную аудиторию исключительно в интернете. Сейчас посмотреть на него и поучиться уму-разуму приходят десятки тысяч.

Сергей Доренко с Дудем, пожалуй, согласен. Бывшего телекиллера уровень профпригодности молодых телевизионщиков буквально убивает.

Сергей Доренко, главный редактор радиостанции «Говорит Москва» (Россия):
Камера тоже: раньше ВГИКовцы работали, сейчас работают ребята, которые два месяца поучились. И так же корреспонденты, которые одноразовые такие, как жучки. Они просто подставка под микрофон: они не знают языков, вообще ничего. Культуры ноль, потому что русская журналистика не востребует журналиста. Журналист, собственно говоря, не нужен. Это лишнее.

Блищ: «Я уверен, что журфак выпускает слишком много людей»

Успешный event-менеджер с дипломом журналиста, Евгений Пещур сразу после выпускного с головой ушел в свадьбы и корпоративы.

Евгений Пещур, ведущий, event-менеджер:
И даже не в деньгах дело. Я больше скажу:100 % можно зарабатывать и на телевидении, и в печатной журналистике, если ты хороший специалист. Просто мне это нравиться. Если тебе это нравится, нужно этим заниматься.

Руслан Поддубский: «Дефицит кадров налицо»

«Снег пошел»: курьезный ответ студента на тест для практикантов в АТН

Ольга Самусевич, до апреля 2018 года – заместитель директора Института журналистики БГУ:
У нас вельмі вялікі конкурс на аўдыёвізуальную журналістыку. У нас вялікі конкурс на інфармацыю і камунікацыю, да трох чалавек на месца. Канешне, таленавітых трэба шукаць. Але гэта ў любой прафесіі.

Три человека на место – это конкурс на специальность «журналист» и в Могилевском университете. Мечта парня из Шкловского района Владислава Козлова исполнилась, когда он поступил в этот вуз. Новая цель – стать спортивным телекомментатором.

Владислав Козлов, студент 1 курса Могилевского государственного университета имени А. Кулешова:
Я хотел бы работать на центральном телевидении, в Минске, например. И взять «Телевершину».

«Телевершина» покоряется не только дипломированным журналистам, даже если речь о номинации «Лучший репортер».

Ольга Макей на конкурсе «Телевершина-2012»:
Я не заканчивала факультет журналистики, я по образованию преподаватель социально-политических дисциплин. Но, возможно, мне во многом моя профессия помогает в этом моем теперешнем деле.

На неделе кадровый вопрос поднимался и Президентом.

Александр Лукашенко, Президент Республики Беларусь:
Практика показывает, что в сфере журналистики зачастую работает кто угодно, но только не его (журфака – прим. редакции) выпускники. Я не исключаю, что могут и со стороны прийти – с заводов, фабрик – эти люди. Настоящие, от природы талантливые. Но желательно, чтобы эти люди попадали в наши вузы и проходили через вот эту рутину журналистскую. Чтобы их не приходилось учить здесь.

«Если ты получил образование – будь добр, работай». Президент Беларуси о кадровой проблеме в журналистике

Лидия Заблоцкая не только круто попала на ТВ и поговорила с Президентом, но и попала на журфак. Да и в музыкальные ноты всегда попадает. В профессии ей тоже хочется брать высокие ноты – менять жизнь к лучшему.

Лидия Заблоцкая, студентка:
Журналистика – это четвертая власть. Я очень надеюсь, что журналистика у нас действительно будет разносторонняя, адекватная, и что мы действительно будем нести правду в массы.

Станет ли Лида «ангелом журналистики», или суровые будни телевидения подрежут ей крылья, покажет время.

Сколько на ТВ специалистов с журналистским образованием?

Игорь Позняк: «Многие молодые люди ожидают от работы на телевидении невероятной популярности»

Евгений Горин, СТВ:
Если образование в чем-то и отстает от реального положения дел, жизнь расставляет все на свои места. Для желающих все-таки попасть в профессию, даже когда в редакции мечты отказали, есть другие редакции, которые становятся их университетами. Поднабравшись опыта, готовый специалист уходит.

Но не меняет профессию. Уходит в редакцию, в которой ему когда-то отказали. Профессию журналист не меняет никогда, даже если остается без работы.

Loading...


Он объехал всю Беларусь и знает жизнь в каждой деревне. Большое интервью с журналистом Владимиром Субботом



Навіны Беларусі. Ён аб'ехаў усю Беларусь і ведае жыццё ў кожнай вёсцы. Госць праграмы «В людях»  Уладзімір Субат, журналіст.

Поўнае інтэрв'ю глядзіце ў відэаматэрыяле.

Вадзім Шчаглоў, вядучы:
Мне спадабалася выказванне аднаго пісьменніка, што мова – гэта душа чалавека.

«Я кожную вёску ведаю, пра раённыя цэнтры нават гаварыць не трэба»

Уладзімір Субат, журналіст:
Безумоўна. Кожны з нас, калі так ужо па жыцці крочыць, ён узгадвае, на якой мове ён з мамай размаўляў, таму што матчына мова ніколі не забываецца. Памятаю, калі я быў яшчэ маладзейшы, працаваў на Беларускім радыё, а душой прагнуў да маці, пагаварыць з ёю. Толькі набіраю па тэлефоне да маці, адразу чую яе голас і ўсё, пераключаюся на нашу палескую мову. Беларусь багатая на дыялекты, на поўначы адны, на поўдзень – іншыя дыялекты.

Вадзім Шчаглоў:
Вы аб’ездзілі ўсю нашу краіну.

Уладзімір Субат:
Як мая далонь, так для мяне Беларусь. Я кожную вёску ведаю, пра раённыя цэнтры нават гаварыць не трэба. Еду часам у цягніку і чую там так гавораць, там – так. Кажу: «– Скажыце, а вы з Віцебска? – А адкуль вы ведаеце?» Бо як чую, што «малец» – віцебскія, калі чуеш «рясна» – магілёўскія. У кожным рэгіёне свая гаворка. Я ведаю кожны такі акцэнт. Мне не трэба тлумачыць, хто адкуль, я адчую.

Вадзім Шчаглоў:
Вось вы ўзгадалі Палессе, мясцовыя дыялекты, шмат вашых праграм было зроблена на малой радзіме. Вы ўсе палескія дыялекты ведаеце? Можаце прывесці прыклады?

Уладзімір Субат:
Гомельскае Палессе гаворыць па-свойму, брэсцкае па-свойму – «ходылі», «робілі». Драгічын, Іванава, Кобрын, а ўжо туды да Гомеля – «хадзілі», «рабілі». Палессе мае свае адценні. Праграмы я рабіў у асноўным пра людзей вёскі.

«Людзі – гэта мае ўратаванне. Кожны чалавек мае ў сабе вельмі шмат прыемнага»

Вадзім Шчаглоў:
Вы з такой любоўю ўзгадваеце герояў сваіх тэлесюжэтаў, але праграма «Гаспадар», па якой вас памятаюць нашы тэлегледачы, ужо амаль 10 гадоў не выходзіць. Як так склалася?

Уладзімір Субат:
Як склалася? Ужо ж і я немалады. Напэўна, нада было ўступаць маладым. На жаль, ніхто не падхапіў гэтую эстафету. Напэўна, трэба заўсёды адчуваць, каму перадаваць сваю эстафету. Я з рэжысёрам Валянцінай Гумілеўскай, дарэчы гэта вельмі глыбокі чалавек, мне пашчасціла, што я трапіўся на яе шляху.

Вадзім Шчаглоў:
Вам шчасціла на людзей па жыцці?

Уладзімір Субат:
Увесь час. Людзі – гэта маё ўратаванне. Нават калі спазняюся на цягнік, раптам нехта цябе падвязе, ты паспееш. Людзі, кожны чалавек мае ў сабе вельмі шмат прыемнага. Галоўнае – гэта бачыць, адчуваць. Дзякуючы нашым героям, напэўна, і Валянціна Гумілеўская, і я атрымалі нейкую вядомасць. Нас героі ўздымалі. Я памятаю, ездзілі мы з ёю пасля Чарнобыля ў Брагінскі раён, там у вёсцы Дуброўнае жыла бабулька Вольга Данчынка. Я і імя яе, і прозвішча, і хатку памятаю яе.

Чаму журналістыка?

Уладзімір Субат:
Я адчуваю, што я больш узяў бацькавага. Калі ў дзяцінстве мяне хтосьці хацеў пахваліць, казалі: «Гэта Вольгін сын, харошы».

Вадзім Шчаглоў:
Тым не менш не было такога, што бацькі пыталіся ў вас: «Валодзя, чым ты будзеш займацца? Што гэта за прафесія такая – журналістыка? Вось у калгасе працаваць – гэта зразумела. А што значыць пісаць?»

Уладзімір Субат:
Бацькі і ня ведалі, куды я паступаю. Бацька калгаснік, што яму. Дарэчы, ён часта чытаў газету «Праўда». Амаль у 70 гадоў без акуляраў чытаў. А ў маці сямёра дзяцей было, потым пайшлі ўнукі, яна была ўся ў сям’і. Галоўнае  на кухні паспяваць печ тапіць, варыць, глядзець за намі.

Вадзім Шчаглоў:
Горад ці вёска?

Уладзімір Субат:
Канешне, вёска.

Вадзім Шчаглоў:
Залатое правіла журналіста?

Уладзімір Субат:
Быць заўсёды годным.

Вадзім Шчаглоў:
Пра што вы марыце сёння?

Уладзімір Субат:
Убачыць сваіх унукаў.

Вадзім Шчаглоў:
Калі вы апошні раз плакалі?

Уладзімір Субат:
Калі глядзеў фільм «Франтавы», душа закіпала.

Вадзім Шчаглоў:
Пра што вы так і не напісалі?

Уладзімір Субат:
Пра маму.

Вадзім Шчаглоў:
Калі апошні раз былі ў вёсцы?

Уладзімір Субат:
Тыдзень таму.

Вадзім Шчаглоў:
Ці лёгка вас пакрыўдзіць?

Уладзімір Субат:
Лёгка.

Вадзім Шчаглоў:
У чым вы бачыце сэнс жыцця?

Уладзімір Субат:
Жыць з Богам у сэрцы.

Вадзім Шчаглоў:
Шчасце – гэта?

Уладзімір Субат:
Калі твае родныя здаровы.

Уладзімір Субат: «На планеце людзі ўсе аднолькавыя. Галоўнае – быць чалавекам» – больш падрабязна тут