О какой роли мечтает Виктор Манаев, и что делать, чтобы классический театр оставался популярным?

09.01.2019 - 21:05

Новости Беларуси. Свае асабістыя ўзнагароды з рук Прэзідэнта атрымалі дзеячы культуры і мастацтва, якім больш зручна быць на сцэне. Сёння яны – у якасці запрошаных гасцей у зале Дварца Рэспублікі.

Да пачатку цырымоніі мы пагутарылі з адным з 9 лаўрэатаў спецпрэміі Прэзідэнта, народным артыстам Беларусі, вядучым майстрам сцэны Купалаўскага тэатра і, напэўна, адным з самых вядомых і любімых артыстаў краіны – Віктарам Манаевым.

Алена Сырова, СТБ:
Перш за ўсё віншую вас з такой выдатнай ацэнкай вашай творчасці. 2018 год для вас выдаўся адметным: гэта была і прэм“ера «Рэвізора», і высокая ацэнка вас як лепшага акцёра, і гэта быў ваш юбілей. Наколькі прынцыпова і наколькі важна для творчай асобы атрымліваць ацэнку сваёй творчасці на дзяржаўным узроўні? 

Виктор Манаев, народный артист Беларуси, ведущий мастер сцены Национального академического театра им. Янки Купалы:
Я думаю, гэта не вельмі важна. Важна тое, што ты адчуваеш, што твая праца патрэбна. Патрэбная гледачам. Добра, калі дзяржава падтрымлівае тое, чым ты займаешся. Самая галоўная ўзнагарода – любоў гледача, яго шчырыя апладысменты. Тое, што ў нашым тэатры імя Янкі Купалы запаўняюцца глядзельныя залы, у нас амаль аншлагі на спектаклі. Вось што радуе артыстаў у першую чаргу.

Алена Сырова:
«Рэвізор», «Школа падаткаплацельшчыкаў», «Пінская шляхта». Вашы ролі там – такія харызматычныя чыноўнікі. Чым натхняецеся, калі рыхтуецеся, і ў чым сакрэт? Бо на гэтыя спектаклі ідуць «на Манаева».

Віктар Манаеў:
У нас добры калектыў, шмат год мы працуем з галоўным рэжысёрам нашага тэатра Мікалаем Пінігіным. Гэта ён прапаноўвае п“есы, ролі. У нас склаўся добры творчы саюз. Нам цікава працаваць адзін з адным. Гэтая добрая атмасфера, яна перадаецца гледачу таксама. Увогуле, мне падабаецца мая работа і вельмі падабаецца, калі гледачы атрымліваюць ад гэтага радасць.

Алена Сырова:
Аб якой ролі яшчэ марыце?

Віктар Манаеў:
Марыць – не наша справа, наша справа – жыць і дзейнічаць. Таму што мары могуць спаўняцца і не спаўняцца. Калі Бог дасць гады жыцця папрацаваць, то сыграць штосьці можа ў класічным рэпертуары, можа ў сучаснай беларускай таленавітай п“есе. Дасць Бог – усё будзе добра.   

Алена Сырова:
І апошняе. Што трэба рабіць, каб класічны тэатр заставаўся папулярным сярод маладых гледачоў?

Віктар Манаеў:
Адчуваць тое, чым жыве не толькі моладзь, а ўвогуле, чым жыве беларускі народ. А тэатр наш, які праз год будзе адзначаць 100-годдзе, ён заўсёды быў са сваім народам, быў са сваёй краінай. Ён заўсёды яго падтрымліваў, натхняў, надаваў сілы жыць надалей. Я думаю, што так яно і будзе.

Люди в материале: Виктор Манаев
Новости по теме

‡агрузка...

Павел Латушко: «Гэты год будзе адным з самых яскравых для Купалаўскага тэатра»

В его афишах – самые громкие имена, в залах – неизменные аншлаги, а на сцене – исключительно лучшие постановки. В начале марта коллективу Купаловского театра представили нового руководителя. Как будет развиваться театр, рассказал гость программы «Утро. Студия хорошего настроения» – генеральный директор Национального академического театра им. Янки Купалы – Павел Латушко.

С чего должен начинать свою работу новый руководитель театра?

Павел Латушко, генеральный директор Национального академического театра им. Янки Купалы:
Я думаю, што кожны мэнэджэр павінен пачынаць з аналізу той сітуацыі, якая існуе ў той установе і якую ён узначаліў. Аналіза фінансавай сітуацыі, кадравай, працоўнай, чым жыве калектыў. Зразумела, і з аналізу творчай сітуацыі. Для мяне гэта вельмі важна, каб зразумець сённяшні стан тэатра і зразумець, куды тэатр можа рухацца далей.

Ожидаются ли серьёзные изменения в репертуаре театра?

Павел Латушко:
Наведванне тэатра давольна добрае – больш за 90% ад 100% запальняльнасці зала. Таму казаць пра тое, што рэпертуар не запатрабаваны сёння, я думаю, была б няправільна. Правільна казаць, канешне, пра тое, што тэатр – гэта жывы механізм. Ён не жыве толькі сённяшнім днём. Ён павінен жыць заўтрашнім днём. І, канешне, змены будут адбывацца, будут натуральнымі, лагічнымі. Для нас вельмі важным з’яўляецца падтрымліваць беларускіх драматургаў, беларускіх режысёраў, беларускіх талантлівых акцёраў. Калі разам мы ўсё гэта аб’ядняем, то ў гэтым накірунку і далей будзе рухацца тэатр.

Тэатр – гэта тая структура, якая прымушае нас думаць і аналізаваць. Калі мы, дзякуючы тэатру, можам адпачыць, але адначасова атрымаць дадатковыя веды, прааналізаваць тое, што адбываецца на сцэне і падумаць аб будучым жыцці, я думаю, што ён выконвае сваю місію. Тэатр – унікальная установа. Яна аб’ядноўвае розныя накірункі мастацтва. Гэта і драматургія, рэжысура, пастановачнае майстэрства, музычнае мастацтва, гэта выяўленчае мастацтва, акцёрскае майстэрства. І гэта даёт нам магчымасць на адной пляцоўцы на працягу некалькі гадзін азнаёміцца з рознымі накірункамі сферы мастацтва.

Какая любимая Ваша постановка, на которой Вы можете отдохнуть?

Павел Латушко:
Апошнім часам, канешне, дзякуючы лёсу і працы дыпламатам, мне прыйшлося наведваць разнастайныя еўрапейскія і сусветныя вядомыя тэатры. Гэта і Венская опера, і парыжскія тэатры, Гранд-Опера, я быў у Лондане. Мне падабаецца з Купалаўскага тэатра, напрыклад, «Пінская шляхта» па Дуніну-Марцінкевічу. Гэта спектакль, які вельмі папулярны на сцэне Купалаўскага тэатра. Мы ставілі яго і ў Варшаве. Мы прывозілі ў Парыж спектакль «Арт» – французская п’еса, якая ішла на беларускай мове ў Парыжы. І гэта быў перааншлаг! Глядачы сядзелі на прыступках і атрымалі вялікаю асалоду ад наведвання гэтага спектакля.

Мы прывозілі «Пана Тадэуша» Адама Міцкевіча. І я не верыў у тое, што мы зможам сабраць 600-700 глядачоў – мы сабралі. Потым я не верыў, што французы ўстануць напрыканцы спектакля і, стоячы, будуць апладзіраваць Купалаўскаму тэатру. І гэта таксама адбылося, бо французы гэта робяць вельмі рэдка. Так што ёсць п’есы, якіе сапраўды варта паглядзець ў Купалаўскім тэатре.

Бліжайшым часам мы будзем адзначаць 100 год стварэння Купалаўскага тэатра. Для нас самым галоўным падарункам будзе глядач. Калі глядач перапоўніць Купалаўскі тэатр у рамках 100-годдзя, гэта будзе самым галоўным падарункам для купалаўцаў.

Что готовит Купаловский театр к 100-летнему юбилею?

Павел Латушко:
Гэта будзе шэраг прэм’ерных спектакляў «Шляхціц Завальня» па Баршчэўскаму маладога беларускага рэжысёра, будзе пастаноўка «Кароль Лір» Шэкспіра вядомага беларускага майстра – Мікалая Пінігіна. Мы таксама плануем запрасіць пастаноўшчыка з Расіі Зямлянскага, які паставіць пластычны спектакаль. Дарэчы для мяне, як да дыпламата, вельмі важным з’яўляецца прапанаваць той твор мастацтва, які маглі б мы вывозіць за межы Беларусі. Менавіта, пластычны спектакаль будзе запатрабаваны. Мы плануем у юбілейны год таксама – арганізацыя гастроляў па замежным странам. І гэты год будзе адным з самых яскравых для Купалаўскага тэатра і для тых, хто любіць Купалаўскі тэатр. І для тых, хто, можа, у першы раз прыйдзе.

100-годдзе тэатра – гэта традыцыі. І галоўная задача новага генеральнага дырэктара, і наступнага, і папярэдняга – захаванне гэтых традыцый. І будаваць патрэбна над тым, што створана не сённяшнім днём, а тое, што была створана папярэднікамі. І пашыріць прастору тэатральнага мастацтва – вось гэта задача новага кіраўніка. Так я яе бачу: праз захаванне традыцый пашыренне прастораў. І мы выйдзем за сцены Купалаўсткага тэатра.

Дарэчы нам падарунак быў – рэканструкцыя Купалаўскага тэатра. Вельмі прыгожы, утульны будынак. Але мы плануем шэраг паздзей, якія адбудуцца за межамі сцен Купалаўскага тэатра. Таму мы запрашаем, можа, і на адкрыты тэатр.



«На наших глазах исчезают гарантии недопущения масштабного вооруженного конфликта»: Александр Лукашенко на саммите ШОС

Праздничный концерт СТВ «Беларусь помнит. Дорога памяти»

Гордость за свою страну. «Пламя мира» пронесли по «Линии Сталина» и подняли над Курганом Славы

Индия подняла пошлины на американские товары

Владимир Караник: «Сильная современная система здравоохранения – это фактически один из атрибутов независимости»

Белорусские военнослужащие принимают участие в учении «Славянское братство» в Сербии: какие задачи поставлены

Совместными усилиями будем решать вопросы – Владимир Караник о задачах белорусской медицины

День Святой Троицы: как принято проводить праздник