«Сёння мы маем моцную ўладу, дзякуючы ў першую чаргу Прэзідэнту, якая забяспечвае выкананне мэт і пажаданняў асноўнай масы нашага народа»

24.06.2020 - 19:21

Становление белорусской государственности и формирование страны в нынешних границах обсуждали эксперты в программе «В обстановке мира».  

Игорь Марзалюк, СТВ:
Пасля таго, як Рэспубліка Беларусь стала геапалітычнай рэальнасцю, калі мы здабылі незалежнасць, калі мы былі прызнаны ўсім светам, і калі весь свет, у тым ліку ўсе нашы суседзі без выключэння прызналі: а) нашу незалежнасць, б) нашы сучасныя тэрытарыальныя межы. А з другога боку, мы з вамі ведаем выдатна, як гісторыкі, што многія с тых канцэптаў, пра якія мы казалі, звязаныя с падзеламі нашай краіны, яны атрымалі другое дыханне, у тым ліку ў нашых суседзяў. Як гэтаму супрацьстаяць, што мы павінны рабіць і чаму нас вучыць наша такая трагічная гісторыя?

Вячеслав Данилович, директор Института истории НАН Беларуси:
Да, наша гісторыя вучыць неабходнасці адзінства. Наша нацыянальнае адзінства і наяўнасць моцнай улады ў нашай краіне, якая клапоціцца аб інтэрэсах народа і аб інтэрэсах Беларусі, як дзяржавы ў сусветнай супольнасці. Тое, што мы маем на сённяшні дзень. Да, канешне, мы не гаворым пра тое, што у нас збудавана ідэальнае грамадства – гэта зрабіць фактычна немагчыма, таму што угадзіць кожнаму тожа немагчыма. Людзі розные, на ўсіх не загадзіш. Але, па факту, сёння мы маем моцную ўладу ў нашай краіне, дзякуючы ў першую чаргу Прэзідэнту Александру Рыгоравічу Лукашэнка. Моцная ўлада, якая забяспечвае, па магчымасці, выкананне вось гэтых мэт і пажаданняў асноўнай масы нашага народа.

Але самае галоўнае, што сёння мы маем краіну, якую вось так вот перадзяліць, адарваць штосьці вельмі і вельмі складана. Я лічу, што немагчыма. Таму што вырасла цэлае пакаленне патрыётаў, тых людзей, якія, сапраўды, адчуваюць, што яны жывуць у краіне дастойнай, якія ганарацца гэтым, якія здольны пастаяць за тое, каб гэта краіна захавалася і суверэнітэт, і незалежнасць сваю змагла адстаяць. Гэта галоўны ўрок, які мы павінны вынесці з нашай гісторыі, якая, да, сапраўды, насычана, на жаль, шматлікімі войнамі, канфліктамі, якія пракатваліся праз нашу тэрыторыю. Але мы павінны памятаваць пра тое, што нягледзячы на ўсё гэта, нашы продкі захаваліся, захаваліся як народ. І ў рэшце рэшт мы жывем у суверэннай і незалежнай краіне. Гэта самая галоўная каштоўнасць.

І сам народ павінен вырашаць, якія будуць нейкія дзяржаўныя аб’яднанні, што будзе рабіцца, як мы будзем развівацца. Гэта прэрагатыва народа – тое, што ў нас і робіцца фактычна. Мы жа гаворым і пра ўсебеларускія народныя сходы, дзе якраз справаздача пэўна даецца ўладай, і вызначаюцца асноўныя напрамкі развіцця на наступные пяць гадоў. Таму, я лічу, мы павінны стаяць на гэтай кропке намертва. Тое, як і гаворыць наш Прэзідэнт.  

Также в программе эксперты обсудили:

– с какого момента историки ведут отсчёт белорусской государственности 

– как сегодня оценивают итоги Рижского мирного договора   

– почему возможное процветание белорусских земель под оккупацией – миф 

– почему нельзя молчать о своей исторической правде

Смотрите 24 июня в 20.30 на СТВ.

Loading...


Гайдукевич: «Самое главное, что отличает попытки организации «цветной революции» – нет политического процесса»



Технологии «цветных революций» и рекомендации из методички Шарпа, когда ситуация в стране разыгрывается как по нотам. Как не потерять независимость и сохранить суверенитет? Эти темы обсуждали в программе «В обстановке мира».

Политолог: «Где провалились «цветные революции»? В тех странах, где было сильное государство, где нет олигархии»

Олег Гайдукевич, депутат Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь:  
Мы всегда боимся слова «идеология», мы всё боимся защитить своё информационное пространство, мы всё хотим как-то пройти этот путь по-другому. А не получится, надо это понимать.

И второй момент: вот самое главное, что отличает попытки организации «цветной революции» – нет политического процесса. Мы сегодня это несколько раз сказали, надо ещё раз сказать: где борьба программ и идеологий, где споры, действительно, о политических программах – этого нет. И это, в том числе, для нас сигнал – мы должны своё политическое поле развивать больше, мы должны больше делать для того, чтобы было больше дискуссий, разных мнений.

Мы должны понимать, что никогда не будет в стране, что все одного мнения и все одинаково мыслят – это и не нужно. Главное, чтобы не было вмешательства извне и не было попыток решить на улице. Всё остальное должно быть. И альтернатива.